เฒ่าจางร้องไห้โวยวาย “จางต้าเหอ! ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เรื่องแยกบ้านเจ้าเลิกคิดได้เลยไม่มีทาง! ข้ายังมีชีวิตอยู่โว้ย!”
“เพราะคนตระกูลเถาอย่างพวกเจ้านั่นแหละที่ปั่นป่วน! เมื่อก่อนต้าเหอของข้าออกจะกตัญญู! เป็นความผิดของพวกเจ้าทั้งหมด!” แม่เฒ่าจางระบายความโกรธแค้นทั้งหมดไปที่คนตระกูลเถา โดยเฉพาะแม่เถา
แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าที่จางต้าเหอมีความคิดแบบนี้เป็นผลจากการที่แม่เถาคอยยุยงอยู่เนือง ๆ!
“เฮอะ เจ้าจัดการลูกเจ้าไม่ได้เองแล้วบัดนี้มาโทษพวกเรามันหมายความว่าอย่างไร?” แม่เฒ่าเถารู้สึกสะใจมากเมื่อเห็นท่าทางที่จางต้าเหอมีต่อแม่เฒ่าจาง!
แม่เฒ่าจางถลึงตาใส่แม่เฒ่าเถา “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านรีบไปเอาเงินมาให้พวกเราเร็ว แล้วไล่คนพวกนี้ออกไปจากหมู่บ้านเราซะ!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งไม่ค่อยพอใจกับน้ำเสียงของแม่เฒ่าจางเท่าใด ทำไมถึงมั่นอกมั่นใจเวลาพูดได้ขนาดนี้?
แต่พอนึกได้ว่าแม่เฒ่าจางเป็นคนไร้เหตุผลมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตนไม่จำเป็นต้องไปถือสาแม่เฒ่าจาง ผู้ใหญ่บ้านซ่งจึงไม่คิดอะไรมาก
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้มืดสนิทแล้ว ตอนนี้มีพระจันทร์ประดับอยู่บนฟ้าแทน หากไม่มีพระจันทร์นี้เกรงว่าทุกคนคงมองหน้าของอีกฝ่ายกันได้ไม่ชัด
เขาเองก็เริ่มเหนื่อยแล้ว หา
