กไม่รีบจัดการเรื่องนี้แล้วจะได้นอนหรือ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านซ่งจึงเอ่ยขึ้น “ตกลงตามนี้แล้วกัน ท่านหมอเมิ่งบอกแล้วนี่ว่า 25 ตำลึงเงิน? คนตระกูลเถาเป็นคนทำร้ายพวกนาง คนตระกูลเถาก็ต้องเป็นฝ่ายที่จ่าย!”
“ข้าไม่ยอม!” แม่เฒ่าเถาโวยวายทันควัน
“เจ้าไม่ยอมก็ต้องยอม หากเจ้าคิดว่าตัวเองไม่ผิดก็ไปฟ้องข้ากับทางการได้เลย” ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดอย่างไม่เกรงกลัว
แม่เฒ่าเถาร้อนใจ “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ข้าก็ไม่มีเงิน!”
“หากไม่มีเงิน พวกเจ้าก็ไม่ต้องกลับ! โดนมัดอยู่กับต้นหวายฉู่ต้นนี้แหละ วันนี้ไม่มีก็ต้องโดนมัดหนึ่งวัน พรุ่งนี้ยังไม่มีก็ต้องโดนมัดสองวัน!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งแค่นเสียงเย็น
“ถ้าไม่มีจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร ข้าจะให้คนไปตามผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านพวกเจ้าเดี๋ยวนี้! ให้ตัดที่ไร่บ้านเจ้าสามสักสามไร่ไปขาย ถึงตอนนั้นค่อยเอาเงินนี้ให้ตระกูลจาง!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวต่อ
ผู้ใหญ่บ้านจัดการเรื่องวิวาทของชาวบ้านมาไม่น้อย
เรื่องติดหนี้ไม่ยอมคืนมีมากยิ่งกว่ามาก ตัวเขาเองย่อมมีฝึมือของตัวเอง
“แม่เฒ่าเถา ตอนนี้เจ้ากลับไปได้แล้ว” จู่ ๆ ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็โบกมือและกล่าวขึ้น
แม่เฒ่าเถาคิดไม่ถึงว่าหลังจากผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดอะไรมาตั้งมากตั้งมาย
