็นรึ? รีบคืนตำลึงเงินข้ามาซะ! ขาดอีก 4 ตำลึงเงิน!”
แม่เฒ่าเถาตะลึงไปในบัดดล “ 4 ตำลึงเงิน? ข้าใส่ขาดไปแค่ 3 ตำลึงเงินนะ!” แม่เฒ่าเถาเห็นว่ามีคนมากมายดูอยู่ ปิดบังต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงยอมสารภาพ
แม่เฒ่าจางแค่นเสียงเย็น “เจ้าทำโอ่งบ้านข้าแตกไม่ต้องชดใช้หรืออย่างไร? ไหนจะประตูรั้วบ้านข้าอีก? ถึงเวลาก็ต้องซ่อมทำใหม่”
แม่เฒ่าเถาโมโหจนปวดตับ นางไม่เคยเจอคนที่หน้าด้านเท่าแม่เฒ่าจางมาก่อนเลย ไว้หน้าหน่อยก็ลามปามปีนขึ้นมาเล่นบนศีรษะแล้ว!
แม่เฒ่าเถากัดฟันกรอดมองแม่เฒ่าจาง “นี่เป็นตำลึงเงินทั้งหมดที่บ้านเรามีแล้ว จะขออีกก็ไม่มีให้แล้ว!”
แม่เฒ่าเถาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะแถให้ได้ เวลานี้นางจะไม่ให้เงินจำนวนที่เหลือใครจะทำไม?
แม่เฒ่าจางกลอกตาและเหลือบเห็นกำไลดิ้นเงินบนมือของเถาซานเหนียง นางหรี่ตาเพื่อพิจารณา เมื่อลืมตาอีกครั้งสายตาเปล่งประกายความตื่นเต้นดีใจ
ในขณะที่คนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว แม่เฒ่าจางก็เข้าไปกระชากกำไลดิ้นเงินนี้ออกมา
เถาซานเหนียงเห็นแบบนั้นแล้วกรีดร้องออกมาทันที “เจ้าคืนกำไลข้ามานะ!”
นั่นแม่สามีนางให้มานะ! ถ้าหายไปชีวิตนางต้องลำบากแน่
แม่เฒ่าจางยกมือชั่งดูแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่เบา คุ้มกับตำลึงเงินที่หายไปแ
