ล้ว!”
ไม่ใช่แค่คุ้มตำลึงเงินที่หายไปหรอก กำไลนี้อย่างน้อย ๆ ต้องได้ 7-8 ตำลึงเงิน
แม่เฒ่าจางสวมกำไลให้ตัวเองไปพลางพูดขึ้น “เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้แล้ว เรื่องของพวกเราสองตระกูลถือว่าจบ”
เถาซานเหนียงมองกำไลตัวเองอย่างเสียดายของ แม่เฒ่าจางเอาไปสวมได้อย่างไรกัน! แขนแม่เฒ่าจางใหญ่กว่านางตั้งหนึ่งเท่าได้ทำกำไลพังพอดี
เถาซานเหนียงร้อนใจ “ผู้ใหญ่บ้านซ่ง ท่านต้องมีความยุติธรรมนะ กำไลข้าจะให้นางไม่ได้!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งไตร่ตรองก่อนจะเอ่ยขึ้น “เอาอย่างนี้ ทำตามที่ข้าบอก กำไลนี่ฝากไว้กับข้าก่อน ถึงเวลาพวกเจ้านำ 3 ตำลึงเงินมาแล้วค่อยคืนกำไลให้พวกเจ้า”
เถาซานเหนียงได้ยินดังนั้นก็โล่งอก อย่างไรเสียนางก็ไม่ต้องออกเงิน นางแค่หาทางไถ่กำไลของตัวเองคืนก็พอ
เถาซานเหนียงจึงตกลงโดยไม่ลังเล “ได้! ทำแบบที่ท่านบอกเลย!”
“ซานเหนียง!” แม่เฒ่าเถาชักร้อนใจ
เถาซานเหนียงถลึงตา “ท่านแม่? กำไลของข้ามีมูลค่าไม่น้อยนะ! หรือถึงตอนนั้นแม่จะให้พ่อแม่สามีข้ามาหาแม่?”
คนเลวย่อมมีคนเลวด้วยกันจัดการ แม่เฒ่าเถากลัวบ้านสามีของเถาซานเหนียงจริง ๆ เวลาแบบนี้จึงจำต้องสิ้นฤทธิ์เดช
ผู้ใหญ่บ้านซ่งยื่นมือมาทางแม่เฒ่าจาง “ถอดกำไลของคนอื่นเขามาเสีย! ไม่อย่างนั้น
