จากที่เจ้าถูกจะกลายเป็นฝ่ายผิดแทน!”
แม่เฒ่าจางกลับไม่ยอม “ได้อย่างไรกัน? ถ้าท่านอมไว้ทั้งกำไลทั้งตำลึงเงินเล่าจะทำอย่างไร?”
แม่เฒ่าซ่งหัวเราะ “คนเห็นกันตั้งเยอะตั้งแยะ พวกเราเอากำไลไปแล้วจะไม่ยอมรับหรืออย่างไร?”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเองก็โกรธไม่เบา แม่เฒ่าจางกำลังบอกว่าเขาคิดจะเก็บของพวกนี้เข้ากระเป๋าตัวเองรึ?
“เดี๋ยวตอนที่คนตระกูลเถานำตำลึงเงินมาแล้ว ข้าจะให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูตอนส่งมอบให้ชัดเจนกันไปเลย!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งเอ่ยเสียงเข้ม
แม่เฒ่าจางในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้อีก จำต้องถอดกำไลออกอย่างเชื่องช้า
ตอนที่นางจะยื่นกำไลออกไป จู่ ๆ นางก็ดึงมือกลับ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งที่กำลังจะรับกำไลมาจึงชวดไป ผู้ใหญ่บ้านซ่งถลึงตา “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? หรือยังสงสัยข้าจริง ๆ!”
แม่เฒ่าจางเห็นผู้ใหญ่บ้านซ่งชักโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วจึงยิ้มให้และเอ่ยขึ้น “จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรเล่า เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น ข้าล้อเล่น! ท่านอย่าถือสาเลยนะ”
“แล้วตอนนี้เจ้าทำอะไรอยู่?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองกำไลและถาม
เขาอยากจะกลั่นแกล้งคนตระกูลเถา แต่ถ้าให้แม่เฒ่าจางเก็บกำไลนี้ไว้จริง ๆ เรื่องนี้จะดูน่าเกลียด ถึงตอนนั้นจากถูกจะกลายเป็นผิด คนอื่นรู้เข้า
