ต้องคิดว่าเป็นความบกพร่องของเขาแน่
“ข้าหมายความว่าแล้วโอ่งบ้านข้าพวกเขาจะไม่รับผิดชอบหรือ? ต้องให้ 4 ตำลึงเงินนะถึงจะนำกำไลนี้กลับไปได้!” แม่เฒ่าจางขึ้นราคาเสียเฉย ๆ
จางซิ่วเอ๋อหลุดขำออกมา โอ่งทุเรศทุรังนั่นต่อให้เป็นของใหม่เอี่ยมก็ยังมีราคาไม่กี่เหรียญ 1 ตำลึงเงินซื้อโอ่งได้หลายใบเลยล่ะ แม่เฒ่าจางทำให้จางซิ่วเอ๋อได้เห็นแล้วว่าไม่มีคนที่หน้าด้านที่สุดหรอก มีแต่คนที่หน้าด้านกว่า!
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่ตัวแม่เฒ่าจางเองก็สามาถทำให้จางซิ่วเอ๋อได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ตลอดเวลา
“ข้าจะบอกให้นะแม่เฒ่าจาง เจ้าอย่าหน้าด้านให้มากนัก! โอ่งบ้านเจ้านี่ทำด้วยทองหรือทำด้วยเงินรึ! ทำไมถึงเลอค่าขนาดนั้นกัน?” แม่เฒ่าเถาเดือดดาล
แม่เฒ่าจางโต้กลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าโอ่งบ้านข้าทำด้วยทองหรือทำด้วยเงินจริง ต่อให้เอานังแก่เดนตายอย่างเจ้าไปขายก็ไม่ได้เงินมากขนาดนั้นหรอก!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเห็นว่าแม่เฒ่าจางและแม่เฒ่าเถาสองคนจะตีกันอีกแล้วจึงเอ่ยขึ้นเสียงเข้มทันที “พวกเจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!”
“ผู้ใหญ่บ้าน ข้าไม่ชดใช้โอ่งนั่นให้หรอกนะ โอ่งบ้านพวกเขาขวางทางของเรา! มิฉะนั้นใครจะไปเตะของพรรค์นั้น!” แม่เฒ่าเถาแถสีข้างถลอก
แม่เฒ่าจางโมโห
