อาออกมาเลยสักนิด
“ตระกูลเถา ช้าเร็วเจ้าก็ต้องนำเงินนี้ออกมา สู้เจ้ารีบเอาออกมาตอนนี้เลยดีกว่า มิฉะนั้นวันหน้าเจ้าอาจไม่ได้ต้องควักแค่เงิน อาจต้องขึ้นโรงขึ้นศาลด้วย” ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดเสียงเรียบ และถือว่าเตือนด้วยความหวังดีแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านซ่งไม่ได้หวังดีอะไรนัก ตอนนี้เขารู้สึกว่าได้ระบายอารมณ์แล้ว เขาเองก็เริ่มเหนื่อย อยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบ ๆ
“ท่านแม่!” เถาซานเหนียงกระทืบเท้า ท่าทางร้อนใจสุด ๆ
“ท่านแม่ เงินนี้ท่านออกไปก่อนแล้วค่อยหาโอกาสให้น้องหญิงสี่ชดเชยให้! อย่างไรเสียที่ทุกคนมาครั้งนี้ก็เพราะนาง!” เถาซานเหนียงกล่าว
แม่เถาได้ยินแบบนั้นแล้วตาขวางขึ้นมา “ให้ข้าออกหรือ?”
เถาซานเหนียงแค่นเสียงเย็น “เจ้าไม่ออกแล้วจะให้ใครออก? หากไม่ใช่เจ้า ข้าต้องมาทนทุกข์เช่นนี้รึ? ขนาดนี้แล้วหลังจากกลับไปไม่รู้ว่าต้องโดนใครหัวเราะเยาะบ้าง!”
สัมพันธ์พี่น้องที่ไม่ได้แน่นแฟ้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้วได้ทลายลงอย่างสิ้นเชิงในเวลานี้
ไม่ว่าตอนนี้แม่เฒ่าเถาจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ แต่พอได้เถาซานเหนียงเตือนขึ้นมา แม่เฒ่าเถาก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
ตอนนี้ดูแล้วถ้านางไม่เอาเงินออกมาตอนนี้คงผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ นางได้แต่นำเงินนี้ออกมาก
