มีน้ำหนักไม่พอ จึงมองแม่เฒ่าจางและเอ่ยขึ้นอีก “ท่านพ่อจะไม่ทำอะไรหน่อยหรือ? ท่านลุงสามไม่ได้รังแกแค่เรา แต่รังแกท่านย่าข้าด้วย! พ่อดูสิว่าย่าข้าถูกรังแกขนาดไหน!”
จางต้าหูเงยหน้าก็เห็นแม่เฒ่าจางที่ ‘น้ำตานองหน้า’
“จางต้าเหอ! เจ้าพูดจาแบบนั้นกับท่านแม่ของเราได้อย่างไร? แม่เราเลี้ยงเรามาจนเติบใหญ่ไม่ง่ายเลยนะ! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับแม่! เรื่องเมียเจ้า เมียข้า ลูกข้า ข้าไม่ถือสาได้ แต่เจ้าทำแบบนี้กับท่านแม่! ข้า จางต้าหูนี่แหละจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!” จางต้าหูเดินเข้าไปชี้มือชี้ไม้ใส่จางต้าเหอ
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าตัวเองทำสำเร็จ นางทำให้จางต้าหูและจางต้าเหอเขม่นกันแล้ว
ต่อให้อีกหน่อยสองคนนี้คืนดีกัน จางต้าหูก็คงไม่เชื่อฟังจางต้าเหอทุกอย่างเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว
จางต้าเหอเห็นท่าทางร้องห่มร้องไห้ของแม่เฒ่าจางแล้วหงุดหงิดใจนัก ทำให้อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เวลานี้เห็นจางต้าหูเข้ามาอีก ยิ่งเดือดขึ้นไปใหญ่ จึงด่าออกไปยกใหญ่ทันที “จางต้าหู เจ้ามาเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีอะไรตอนนี้? เรื่องนี้เกิดเพราะนังตัวขาดทุนของบ้านเจ้าไม่ใช่รึ? หา! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูด!”
“จางต้าเหอ! ข้าไม่สนเรื่องอื่น ข้ารู้แค่เจ้าทำเช่
