นนี้กับท่านแม่เราไม่ได้! เจ้าจะอกตัญญูเกินไปแล้ว!” จางต้าหูตำหนิอย่างมีน้ำโห
จางต้าหูไม่อาจด่าใครได้อย่างแพรวพราว เขาพูดประโยคนี้ออกมาได้อย่างจริงใจ เพราะในใจของจางต้าหูคิดแบบนี้จริง ๆ! เขารู้สึกว่าไม่ว่าเมื่อใด คนเป็นลูกชายก็ไม่ควรทำเช่นนั้นกับแม่ตัวเอง!
เขารู้สึกว่าจางต้าเหอทำเกินไป จางต้าเหออกตัญญู
ถ้าจางต้าหูจงใจพูดเช่นนี้ จางต้าเหออาจจะรู้สึกดีกว่านี้เมื่อได้ฟัง แต่ตอนนี้จางต้าเหอเห็นหน้าตาซื่อบื้อของจางต้าหูแล้วฉุนกึก
“จางต้าหู เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าคิดว่ามีแค่เจ้าใช่ไหมที่มีความเป็นมนุษย์? มีเจ้าคนเดียวใช่ไหมที่กตัญญู? ถ้าเจ้ากตัญญูจริงทำไมเจ้าไม่ออกไปหาเงินให้ท่านแม่ล่ะ! ของใช้ในบ้านเรารวมถึงเสื้อผ้าบนตัวเจ้า มีอะไรที่ซื้อโดยไม่ใช้เงินที่ข้าหามาบ้าง! ข้าน่ะหรืออกตัญญู? ถ้าข้าอกตัญญูก็ไม่มีใครกตัญญูแล้ว! เจ้าอย่าเอาแต่ทำท่าทำทางเป็นคนดีราวกับว่าตัวเองนั้นสุดแสนจะกตัญญูเลยดีกว่า! ยังจะมีหน้ามาชี้มือชี้ไม้ใส่ข้าอีก!” จางต้าเหอก็โมโหจนควบคุมสติไม่ได้แล้ว
ปกติแล้วคนอย่างจางต้าเหอมีสติดีมาก แต่ตอนนี้ต่อให้เป็นคนมีสติมากขนาดไหน พอถูกลากเข้ามาในเรื่องราววุ่นวายเช่นนี้ก็ต้องมีเลือดขึ้นหน
