้าบ้าง
จางต้าหูได้ยินคำพูดของจางต้าเหอแล้วไม่อยากจะเชื่อ “พี่สาม ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้?”
“ข้ากลายเป็นแบบไหน? ข้าจะบอกให้นะจางต้าหู ข้าทนเจ้าไม่ไหวมานานแล้ว! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ครอบครัวเจ้ามีแต่พวกตัวขาดทุน! ล้วนแต่หวังพึ่งเราในการใช้ชีวิต!” จางต้าเหอเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว
จางต้าเหอรู้สึกว่าตัวเองหาเงินได้เยอะขนาดนั้นกลับต้องแบ่งให้ครอบครัวจางต้าหูใช้ เช่นนั้นครอบครัวจางต้าหูก็ต้องรับใช้พวกเขาเสมือนเป็นบ่าวไพร่!
ลูกชายเขาผลักแม่โจวแล้วอย่างไร? คนเป็นเจ้านายสั่งสอนบ่าวไพร่ก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว จางต้าหูทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว!
จางต้าหูได้ยินแบบนี้แล้วเจ็บแปลบที่ใจ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองใช้เงินของจางต้าเหอ จึงรู้สึกว่าไร้จุดยืน
แต่จางต้าหูก็ยังอดพูดต่อไม่ได้ “ข้ายอมรับว่าข้าติดค้างเจ้า แต่ท่านแม่เราไม่ได้ติดค้างเจ้านะ! ท่านแม่เราคลอดเจ้าออกมาอย่างยากลำบาก! เจ้ากล้าดีอย่างไรพูดไม่ดีกับท่านแม่แบบนี้!”
เวลานั้นแม่เฒ่าจางมองจางต้าหูพลางเอ่ย “ต้าหู แม่แก่แล้วยังต้องมาเจอเรื่องทุกข์ใจเช่นนี้อีก แม่รู้แล้วว่าเจ้าต่างหากที่กตัญญูที่สุด!”
ที่แม่เฒ่าจางพูดแบบนี้ก็แค่ต้องการยั่วโมโ
