หจางต้าเหอ นางไม่ได้หมายความตามที่พูดจริง ๆ
แต่พอจางต้าเหอได้ยินคำพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกใจเย็นวาบไปครึ่งดวง
“ท่านแม่! ท่านคิดว่าไอ้ซื่อบื้อนี่กตัญญูที่สุดใช่ไหม? ถ้าท่านคิดว่าเขากตัญญูที่สุดแม่ก็ไปอยู่กับเขาเถอะ! เราแยกบ้านกันอยู่ไปเลย!” จางต้าเหอโวยวาย
ก่อนหน้านี้ตอนที่จางต้าเหอคิดเรื่องแยกบ้านยังคิดเอาไว้ว่าจะใช้เงินที่บ้านแต่งภรรยาให้จางเป่าเกินก่อน แต่เวลานี้จางต้าเหอเดือดจนเลือดขึ้นหน้าแล้วเหมือนกัน ไม่ได้ไตร่ตรองก่อนพูดเลยสักนิด
ชั่วขณะที่จางต้าเหอพูดแบบนี้ออกมา ทุกคนในที่นี้อึ้งกันหมด
โดยเฉพาะแม่เฒ่าจาง นางตั้งสติอยู่นานถึงเอ่ยขึ้น “เวรกรรมอะไรของข้า! ทำไมข้าถึงใช้ชีวิตได้ล้มเหลวขนาดนี้ แก่แล้วยังต้องมาเจอเรื่องทุกข์ใจอีก ชาวบ้านทั้งหลายช่วยตัดสินให้ข้าด้วย ข้าเลี้ยงหมาสักตัวยังดีกว่าเลี้ยงลูกคนนี้ใช่หรือไม่! หมายังรู้จักเฝ้าบ้าน แต่ลูกชายที่ข้าเลี้ยงมาอย่างกับหมาป่า! จะกินเนื้อดื่มเลือดควักหัวใจของข้า!”
แม่เฒ่าพูดจบประโยคด้วยการลากเสียงยาว ทุกคนได้ยินแล้วก็เห็นใจขึ้นมาจริง ๆ
ไม่ว่าแม่เฒ่าจางจะไม่ดีขนาดไหน แต่ก็ไม่มีบ้านไหนที่ผู้ใหญ่ยังอยู่ลูก ๆ ก็แยกบ้านกันอยู่
และไม่ใช่การ
