้องสาวข้าได้อย่างไร ถ้าแม่และน้องสาวข้าเป็นอะไรไป ข้าจะทำอย่างไร! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!”
“นังแก่เดนตายใจเหี้ยม!” จางซิ่วเอ๋อก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราด
บัดนี้จางซิ่วเอ๋อไม่มีความรู้สึกว่าต้องเคารพผู้สูงอายุแต่อย่างใด และคนอย่างแม่เฒ่าเถาก็ไม่คู่ควรให้นางเคารพด้วย
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ติดใจในศึกครั้งนี้ เมื่อนางรู้สึกว่าได้ระบายอารมณ์แล้วก็โยนเศษโอ่งลงพื้นและถอยไปด้านหลัง
แม่เฒ่าเถาเพิ่งจะตั้งสติได้และคิดจะตอบโต้ก็เห็นว่าจางซิ่วเอ๋อหนีไปแล้ว นางจะยอมได้อย่างไร
นางไล่ตามจางซิ่วเอ๋อเข้ามาทันที
แม่เฒ่าซ่งเห็นแบบนั้นจึงคิดจะกลั่นแกล้งแม่เฒ่าเถา นางก้าวขาออกไปขวางแม่เฒ่าเถาไว้ “ทำไมรึ เจ้าทำร้ายแม่และน้องสาวของนางจนอยู่ในสภาพนี้แล้วยังไม่ให้อีกฝ่ายได้ระบายโทสะหน่อยหรือ?”
ระบายโทสะ? แม่เฒ่าเถากัดฟันกรอด แทบอยากจะกลืนกินแม่เฒ่าซ่งลงไปบัดเดี๋ยวนั้น นังชั่วจางซิ่วเอ๋อต่างหากที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ตัวนางโดนบาดเป็นแผลหลายที่เลยนะ
“เจ้าถอยไปซะ!” แม่เฒ่าเถาพูดอย่างเกรี้ยวกราด
แม่เฒ่าซ่งท่าทางไม่ฟังเหตุผล “ถ้าข้าไม่ถอยแล้วเจ้าจะทำไม? เจ้าจะทำไม? หรือเจ้าอยากมีเรื่องกับข้า? มาสิ! แน่จริงเจ้าก็มาเลย! ข้ายืนอยู่ต
