รงนี้ให้เจ้าตี!”
ตอนนี้แม่เฒ่าซ่งถือไพ่เหนือกว่าและไม่เกรงกลัวสิ่งใด ๆ
นางไม่เชื่อหรอกว่าหลังจากที่คนตระกูลเถารู้ว่าสามีของนางคือผู้ใหญ่บ้านแล้วยังกล้าลงมือเหมือนก่อนหน้านี้
แม่เฒ่าซ่งคิดไม่ผิด บัดนี้แม่เฒ่าเถาแม้จะนึกโมโหในใจที่เห็นแม่เฒ่าซ่งผู้โอหัง แต่ก็ไม่กล้าลงมือแล้ว
เวลานี้ได้แต่ถลึงตามองแม่เฒ่าซ่งอย่างโกรธแค้น
แม่เฒ่าซ่งเห็นท่าทางโมโหทว่าระบายออกมาไม่ได้ของแม่เฒ่าเถาแล้วคลี่ยิ้มกว้าง อย่าให้พูดเลยว่าสะใจขนาดไหน
ท่าทางของแม่เฒ่าซ่งในสายตาคนตระกูลเถาเหมือนพวกคางคกขึ้นวออย่างยิ่ง อย่าให้พูดเลยว่าพวกเขาอัดอั้นตันใจถึงเพียงไหน
ทว่าแม่เฒ่าซ่งยังไม่พอ นางกล่าวท้าทายอีก “ทำไม? เจ้ากลัวเหรอ? เมื่อครู่เจ้ายังใจกล้าบ้าบิ่นอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ข้ายืนให้เจ้าตีตรงหน้าแล้ว ทำไมเจ้าต้องกลัวด้วยเล่า?”
“ถุย นังแก่กล้ารังแกแต่คนอ่อนแอ” แม่เฒ่าซ่งสบถก่อนจะหันหลังกลับอย่างหยิ่งยโส
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าหากเทียบกับแม่เฒ่าพวกนี้ พลังรบของตัวเองนี่นับว่ากากเดนชัด ๆ
ต่อให้ได้เปรียบบ้างเป็นครั้งคราวนั่นก็เพราะนางชิงลงมือก่อน ถ้าตีกันจริง ๆ นางไม่ใช่คู่มือของคนพวกนี้หรอก
อย่างแม่เฒ่าซ่ง ปกติดูสุภาพกว่าแม่เฒ่าจางมากนัก แต่คิดไม่
