ี่เกิดขึ้นในวันนี้!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดอย่างเย็นชา แล้วพูดต่อ “ตระกูลเถา ข้าเข้าใจว่าทำไมพวกเจ้าถึงมาสร้างปัญหาถึงที่นี่ ข้าคิดว่าจริง ๆ แล้วเจ้าไม่มีเหตุผลที่จะสร้างปัญหา ครั้งก่อนข้าก็จัดการไปแล้ว หากไม่เห็นด้วยก็มาหาข้าสิ! การรังแกแม่โจวที่กำลังตั้งครรภ์กับเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างจางซานหยามันคืออะไรกัน?”
แม่เฒ่าซ่งเสริมอีกประโยคหลังจากได้ยิน “ใช่แล้ว การกระทำแบบนี้มันเป็นการดูถูกท่านชัด ๆ!”
แม่เฒ่าเถาตะโกนทันที “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า! ไม่ต้องเข้ายุ่ง!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งแค่นเสียง “ทำไม? เจ้ายังคิดต่อปากต่อคำกับข้าอยู่หรือ? ข้าจะบอกเจ้าให้นะ! ที่ที่เจ้ายืนอยู่ตอนนี้คือหมู่บ้านชิงสือ! ทุกอย่างที่นี่อยู่ภายใต้การตัดสินใจของข้า!”
“ใช่! หญิงชราอย่างเจ้ายังจะเอาอะไรอีก? คนจากหมู่บ้านชิงสือจะรังแกเจ้าหรืออย่างไร?”
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง ท่านพูดมาได้เลยว่าต้องการอะไร! ถ้าหญิงชราคนนี้กล้าตะโกนอีก ก็ให้ฟาดจนฟันนางหลุดออกมาแล้วหาไม่เจอไปเลย!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองดูผู้คนที่เป็นลูกคู่ให้เขาด้วยความพึงพอใจ นึกในใจว่าหากมีการแบ่งที่ดินใหม่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิของปีถัดไป เขาจะยกให้กับครอบครัวเหล่านี้มากขึ้น
ใบหน้าของแม่เฒ่าเถาเปล
