งความไว้วางใจของจางซิ่วเอ๋อในตัวเขา และในทางกลับกัน เขากำลังคิดถึงจางซิ่วเอ๋อ
“อย่าส่งเสียงดัง ท่านหมอเมิ่งมาแล้ว ให้ท่านหมอเมิ่งดูว่าแม่โจวและจางซานหยาเป็นอย่างไรบ้าง!” คนในฝูงชนตะโกนขึ้น
ผู้ใหญ่บ้านซ่งพยักหน้า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิต ดังนั้นให้ท่านหมอเมิ่งรีบเข้ามา”
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่านหมอเมิ่งกำลังมา นางก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาบ้าง
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้ ท่านหมอเมิ่งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันไปทักทายผู้ใหญ่บ้านซ่งด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่จางซิ่วเอ๋ออีกครั้ง เมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำและบวมของนาง เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างเห็นได้ชัด ในใจของเขานั้นราวกับถูกบีบแน่น
เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างกังวล จางซิ่วเอ๋อจึงพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อให้เห็นว่านางสบายดี
เมื่อเห็นแบบนั้นท่านหมอเมิ่งก็โล่งใจเล็กน้อย เขาไม่ได้เห็นว่ามีใครรังแกจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ
หากไม่ใช่เพราะสถานะของพวกเขาที่ไม่อาจแสดงความห่วงใยจางซิ่วเอ๋อได้อย่างชัดเจน เขาก็อาจจะสร้างปัญหาให้กับจางซิ่วเอ๋อ เขาต้องการถามจางซิ่วเอ๋อโดยตรงจริง ๆ
“ท่านหมอเมิ่ง รีบตรวจดูให้ทีว่าแม่ข้าเป็นอะไร ท่านแม่สลบและไม่ได้สติอีกเลย! สถานการณ์ตอนนี้แย่มากเลย
