บทที่ 277 ด่าซี้ซั้ว
บางคนถึงกับคิดว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นเหมือนแม่ม่ายหลิวแล้ว! ฮึ่ม พวกมันล้วนเป็นสตรีไร้ยางอาย!
จางซิ่วเอ๋อได้ยินบทสนทนาและรู้สึกถึงสายตาของคนเหล่านี้ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
ตอนนี้นางต้องการคนมาช่วย นางไม่สามารถทำอะไรเพื่อชื่อเสียงของนางได้ ทำได้เพียงมองดูจางซานหยาที่ตอนนี้สลบอยู่
จางซิ่วเอ๋อวางแม่โจวและจางซานหยาลงบนเตียง นางถลึงตาดูคนในห้องพูดว่า “ทุกคนออกไปก่อนเถอะ แม่กับน้องสาวของข้าต้องการความสงบ!”
“ทำไม? ข้ายังไม่ได้ดูเลยว่านางแพศยาแม่โจวนี่เสแสร้งหรือไม่!” แม่เฒ่าเถาพูดเกรี้ยวกราด
คราวนี้ไม่ต้องให้จางซิ่วเอ๋อพูดอะไร แม่เฒ่าซ่งก็ยิ้มเยาะ “นังแก่ไม่ยอมตายนี่มาจากไหนกัน? ต่อให้แม่โจวจะแกล้งทำเป็นหมดสติ แต่จางซานหยาล่ะ? ตอนนี้จางซานหยาเป็นอย่างไร เจ้าดูไม่ออกหรือ? เด็กตัวเล็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะลงมือได้!”
พูดเช่นนั้นแล้วแม่เฒ่าซ่งก็ตบต้นขาของตน พลางถอนหายใจ “ช่างเป็นของเสียไร้คุณธรรมจริง ๆ! ”
แม่เฒ่าเถาถูกทำให้เสียหน้า จึงมองแม่เฒ่าซ่งอย่างดุร้าย เดิมทีคิดจะด่ากลับไป แต่ทันใดนั้นก็นึกถึงฐานะภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านของอีกฝ่ายจึงอดกลั้นไว้ได้
ผู้ใหญ่บ้าน
