ซ่งพูดอย่างรำคาญว่า “พอแล้ว ทำตามที่ซิ่วเอ๋อบอก!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งได้พูดออกไปแล้ว และคนในบ้านก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากออกไป
จางซิ่วเอ๋อปิดประตูและปิดหน้าต่างอีกครั้ง หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่นางก็เดินออกมา
นางอยากดูแลจางซานหยาด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ต้องมีคนออกมาจัดการเรื่องราวข้างนอกก่อน
นอกจากนี้แม่โจวยังแสร้งหมดสติไป ในห้องนี้ไม่มีคนแล้ว แม่โจวต้องรู้จักดูแลจางซานหยาอยู่แล้ว
จางซิ่วเอ๋อไม่กล้าอยู่ไกลจากประตูมากนัก ใครจะรู้ว่าคนของตระกูลเถาจะบ้าคลั่งและบุกเข้าไปด้านในอีกหรือไม่? นางต้องระวังไว้
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองคนในลานบ้านแล้วพูดเสียงเย็น “พูดมาสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”
รอยแผลบนใบหน้าของแม่เฒ่าจางได้กลายเป็นแผลตกสะเก็ดไปแล้ว ยังไม่ทันจางหายดีก็ได้แผลใหม่อีกครั้ง ดูแล้วน่าสมเพชขนาดไหน
แม่เฒ่าจางยิ้มกว้าง นางขยับเข้ามาใกล้และกล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้านซ่ง! วันนี้ท่านต้องให้คนตระกูลเถาอธิบายให้ข้าฟัง! ว่าทำไมพวกเขามารังแกข้า? ท่านเห็นไหมว่าที่บ้านข้ามันวุ่นวายเพียงใด?”
พูดจบแม่เฒ่าจางก็มองไปรอบ ๆ ลานบ้าน มองไปก็อดเห็นโอ่งน้ำที่แตกไม่ได้
เมื่อแม่เฒ่าจางเห็นโอ่งน้ำนี้แล้วมันก็ให้ความรู้สึกปวดใจจนมีเลือ
