ดไหล
ช่างน่าเสียดายนัก โอ่งน้ำนี้ต้องจ่ายไปหลายตำลึงเงินเชียวนะ…
ตำลึงเงิน? ใช่!
ครั้งนี้ข้าต้องไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ ต้องให้ตระกูลเถาเสียเงินให้ได้!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แม่เฒ่าจางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย ทั้งยังรู้สึกฮึดสู้ขึ้นมา นางตัดสินใจแล้วว่าครั้งนี้จะไม่ให้คนตระกูลเถากลับไปง่าย ๆ
ทางที่ดีคือควรรีดไถเงินก้อนใหญ่จากตระกูลเถาให้ได้!
“ท่านต้องตัดสินให้ข้านะ! พวกเขารังแกพวกเราโดยใช้คนมากกว่า! ตอนนี้ลูกสะใภ้และหลานสาวของข้าถูกทุบตีโดยคนเหล่านี้! หลานสาวที่น่าสงสารของข้ายังเด็กมาก ลูกสะใภ้ก็น่าสงสารที่ต้องลำบากทั้งยังมีหลานอยู่ในท้องอีก!” แม่เฒ่าจางพูดพลางร้องไห้พลางด้วยเสียงราวกับร้องอุปรากร
จางซิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นก็มองแม่เฒ่าจางอยู่หลายครั้ง
ที่แม่เฒ่าจางเล่าเรื่องแม่โจวกับจางซานหยาในตอนนี้ต้องเป็นเพราะอยากจัดการกับตระกูลเถาแน่ ๆ ไม่ใช่เพราะสงสารแม่โจวกับจางซานหยาจริง ๆ
จากสิ่งที่แม่เฒ่าจางทำก่อนหน้านี้ ก็ดูออกแล้วว่าแม่เฒ่าจางไม่มีทางสงสารแม่โจวกับจางซานหยาแน่นอน
แต่ไม่ว่าแม่เฒ่าจางจะตั้งใจทำอะไร จางซิ่วเอ๋อก็มองแม่เฒ่าจางและคนตระกูลเถาเผชิญหน้ากันอย่างอารมณ์ดีมาก
แม่เฒ่าจางไม่ใช่คนที่ดี
