คนของตระกูลเถาก็ไม่ใช่คนดีอะไร ถ้าสู้กันจริง ๆ คงเหมือนสุนัขกัดกัน! นางทำเพียงลอบชมอยู่ข้าง ๆ ก็พอ!
แม่เฒ่าเถาพูดอย่างโกรธเคืองว่า “นังแก่! เจ้าพูดเรื่องอะไร? เมื่อใดกันที่ข้าจะทุบตีผู้คนให้ตาย?” ข้อกล่าวหาแบบนี้ แม่เฒ่าเถาไม่อยากเข้าไปพัวพันสักนิด
จางซิ่วเอ๋อที่อยู่ข้าง ๆ นางจึงกล่าวหานางด้วยน้ำตา “ท่านย่าของข้าพูดความจริง! ข้าอยู่ในบ้านและเห็นมันกับตาของข้าเอง! พวกเจ้าลงมือรุนแรงเกินไป! แม่ข้าทำอะไรที่ผิดต่อเจ้างั้นหรือ? ทำไมพวกเจ้าถึงทำแบบนี้?”
“ใครบ้างในหมู่บ้านนี้ที่ไม่รู้ว่าแม่ข้าเป็นคนอ่อนโยน? ทำไมพวกท่านถึงลงมือกับแม่ข้าแบบนี้?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยน้ำตา
จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถร้องไห้ได้ในขณะนี้ แต่นางบังคับให้ตัวเองร้องไห้
ในเวลานี้ทุกคนเห็นอกเห็นใจกับคนอ่อนแอ
เมื่อแม่เถาเห็นจางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้ นางก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ถ้าบอกว่าคนอื่นร้องไห้ก็แล้วไป แต่นางกับจางซิ่วเอ๋ออยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานาน และรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อที่ผ่านมาโอหังเพียงใด การที่นางร้องไห้ในตอนนี้มันดูเสแสร้งยิ่งนัก
แม่เถาอดสบถออกมาไม่ได้ “นังแพศยา! ถ้าไม่พูดออกมาก็ไม่มีใครว่าเจ้า!”
“ทำไมข้าถึงจะไม่พูด? นี่แม่ข้า! แม่ข้า! ไม่ใช่แม่ท
