่าน!” จางซิ่วเอ๋อถลึงมองแม่เถา
“แม่เถา! หุบปากซะ!” แม่เฒ่าจางมองแม่เถาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็กัดฟันพูดเสียงเบากลัวคนอื่นได้ยิน แต่แม่เถาก็เข้าใจ
“ไว้ข้าค่อยจัดการเจ้าทีหลัง!” แม่เฒ่าจางข่มขู่เกรี้ยวกราด
เมื่อแม่เถาได้ยินเรื่องนี้หัวใจของนางดิ่งวูบ รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ในพริบตาแม่เถาก็เข้าใจกระจ่าง
เมื่อตระกูลโจวมาก่อเรื่อง แม่เฒ่าจางก็ต้องเกลียดแม่โจวตั้งแต่แรก แต่แม่เฒ่าจางถูกคนตีจนหวาดกลัว ถึงตอนนั้นก็ต้องเกรงใจแม่โจวไม่ใช่หรือ?
นี่เป็นเหตุผลเดียวกัน รอให้ครอบครัวฝ่ายแม่ของนางสั่งสอนแม่เฒ่าจางต่อไป ในภายหน้าหญิงชราคนนี้คงไม่กล้าพูดกับตัวเองแบบนี้อีก!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หัวใจของแม่เถาก็สงบลง
แม่เฒ่าเถาถลึงตาใส่ แล้วด่าทอ “ทำไมข้าต้องลงมือกับแม่เจ้า? นั่นไม่ใช่เพราะแม่ของเจ้าก่อเรื่องไว้เหรอ!”
“ข้าว่าท่านนี่แหละที่ไร้คุณธรรม!” จางซิ่วเอ๋อร้องไห้ในทันทีและโต้กลับ
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ยอมแม้แต่ก้าวเดียว แต่ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยน้ำตาทำให้ทุกคนรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อถูกบีบบังคับและด้วยเหตุนี้นางจึงดูน่าเห็นอกเห็นใจมากกว่า
แม้แต่บรรดาภรรยาในครอบครัวอื่น ๆ ที่ไม่ชอบจางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อช่างน่าสง
