นมาก ใบหน้าก็ดูอิ่มเอิบขึ้น เหมือนได้รับความชุ่มชื้นเป็นอย่างดี…” คนที่พูดคือบุรุษผู้หนึ่ง คำพูดนี้ฟังดูแล้วไม่ได้มีความหมายอะไร แต่พอมองลึกลงไปก็มีความหมายแฝงอยู่หลายส่วน
สตรีหน้าบางหลายคนได้ยินดังนั้นก็แอบถ่มน้ำลายใส่ แกล้งทำเป็นว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไรเลย
บุรุษบางคนที่เข้าใจก็ลอบยิ้มในใจ
และยังมีบุรุษหน้าไม่อายที่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าจางซิ่วเอ๋อจะปรนนิบัติคนได้ดีมาก! ขนาดไอ้ขี้โรคแบบนี้นางยังสามารถปรนนิบัติเขาได้! ช่างมีความสามารถจริง ๆ!”
คำพูดนี้เดิมทีเป็นคำพูดที่เหล่าบุรุษพูดกันพล่อย ๆ แต่เมื่อเหล่าสตรีได้ยินเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะมองจางซิ่วเอ๋อผ่านหน้าต่างที่ไม่รู้ว่าใครเปิด และหันมาจับตามองจางซิ่วเอ๋อ
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
นังแม่หลินกับพวกผู้ชายกลุ่มนี้มันน่าจับมาตบปากเรียงตัวตามอายุจริง ๆ เลย เก็บปากแบบนี้เอาไว้กินข้าวเถอะ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีปากให้พูดนะ
ไหหม่า(海馬)
