ือดขึ้นหน้าแล้ว!
จางต้าหูคว้าคอเสื้อของแม่เฒ่าเถาไว้ “ทำไมท่านต้องทุบตีภรรยาของข้าด้วย? บอกข้ามาให้ชัด!”
เมื่อแม่เถาเห็นเหตุการณ์ดังนี้ นางก็รีบยื่นมือออกไปคว้าจางต้าหู
จางซิ่วเอ๋อพูดเสียงเย็น “ป้าสาม ท่านเป็นพี่สะใภ้ของพ่อข้า ท่านสมควรฉุดกระชากพ่อข้าแบบนี้น่ะหรือ? ”
แม่เถาถลึงตาใส่จางซิ่วเอ๋ออย่างดุร้าย “หุบปากซะนังตัวขาดทุน!”
“ตัวขาดทุน? ไม่ใช่ว่าท่านเองก็เป็นตัวขาดทุนหรอกหรือ! ท่านไม่ใช่สตรีหรืออย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชา
แม่เถากัดฟันพลางกล่าว “ข้าเป็นสตรีก็จริง แต่ข้ามีลูกชาย ไม่เหมือนเจ้า ที่กลายเป็นแม่ม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย! กลายเป็นของเล่นที่มีพันคนขี่หมื่นคนนอน!”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างเย็นชาและเอ่ยขึ้น “ดูจากท่านแล้ว ข้าว่าตอนนี้คงไม่มีใครอยากขี่ท่านอีกแล้วล่ะถูกไหม? ”
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยถูกด่าเหรอ? ไม่ใช่ว่าหน้านางหนาไปแล้วเหรอ? คิดหรือว่าจางซิ่วเอ๋อจะเสียใจกับคำด่าทอของแม่เถา? นางจะเทียบกับแม่เถาได้อย่างไร?
เมื่อแม่เถาได้ยินเช่นนี้ นางก็สะอึกไป ในความเป็นจริงแล้วมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ต่อให้จางต้าเหอจะดีกับนางมาก แต่ทุกครั้งที่เขากลับมาจากข้างนอก เขาก็ไม่แตะต้องนางเลย
เดิมทีนางยังคิดจะฉวยโอกาสที่ยังเยาว์วัยให้กำเนิดบุตรชายอีกสักคน ทางที่ดีควรให้กำเนิดบุตรชายขึ้นมาใหม่ เพื่อจะได้อยู่เหนือแม่โจวผู้มีแต่บุตรสาวอย่างสมบูรณ์
เรื่องแบบนี้ แม่เถาไม่มีทางบอกใครได้ แต่ไม่ได้ห
