บทที่ 270 แม่โจวสลบไป
แม่โจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ทำไม? ”
“ท่านแม่ ท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ? คนข้างนอกมาหาเรื่องท่าน ข้ากังวลว่าข้าไม่สามารถปกป้องท่านได้ ถึงเวลานั้นท่านต้องชิงลงมือก่อน! ”
แม่โจวเห็นท่าทางตกประหม่าของจางซิ่วเอ๋อ ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงเตะประตูอย่างแรงจากด้านนอก จึงพยักหน้ารับในที่สุด
“แม่โจว หญิงแพศยา ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่! เจ้าเห็นไหมว่าเจ้าทำอะไรกับหลานชายของข้า? แล้วของเสียในท้องเจ้าอีกล่ะ? หลานชายของข้าไม่มีค่าอะไรเลยหรือ? ออกมาเดี๋ยวนี้! ”
“ปัง ปัง ปัง!”
ในตอนนี้บานประตูสั่นกำลังสั่นสะเทือนรุนแรง พร้อมกับหลังคาที่เริ่มหลุดร่วงลงมาเพราะแรงมหาศาลนี้
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาลง นางรู้ว่าถ้าตนหลบไปคนเดียวก็คงหนีไม่พ้น!
นางจึงเปิดประตูออกทันที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่โจว!
แม่โจวรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ควรเปิดประตูอย่างหุนหันพลันแล่นเช่นนี้
แต่จางซิ่วเอ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้ว่าหากตอนนี้นางไม่ยอมเปิดประตู ไม่ช้าก็เร็วมันจะต้องถูกเตะจนเปิดออก และมันก็ใช้เวลาไม่นาน ขนาดนางเตะเพียงไม่กี่ครั้งก็จะพังอยู่แล้ว
แทนที่จะทำเช่นนั้น มันคงจะดีกว่าที่จะเปิดประตูก่อนเพื่อจะได้เป็นฝ่ายได้เปรียบ!
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเปิดประตู เงาของคนผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างควบคุมไม่อยู่
จางซิ่วเอ๋อรีบถอยไปด้านหลัง นางกางมือออกปกป้องแม่โจวที่ยืนอยู่กับที่ ยื่นมือออกไป นางไม่สามารถป
