งตะโกนนั้นดังมาก อีกทั้งเสียงของจางซิ่วเอ๋อยังแหบแห้งไปหลายส่วน พอบวกกับความตั้งใจของนาง จึงทำให้เสียงของจางซิ่วเอ๋อฟังดูสิ้นหวังและหัวใจสลาย
จางต้าหูกำลังกลับมาจากไร่ ครั้นเห็นผู้คนมากมายในลานบ้านก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของจางซิ่วเอ๋อ
“แม่ข้า! ทำไมท่านถึงต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้! กว่าจะตั้งครรภ์เด็กคนนี้ได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ ตอนนี้เด็กคนนี้ยังไม่คลอดเลย ท่านก็จะจากไปแล้วหรือ?”
“ท่านแม่ ท่านแม่ของข้าช่างลำบากยิ่งนัก! ถ้าท่านไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จริง ๆ ข้าจะไม่ปล่อยคนที่ทำร้ายท่านไป! เริ่มจากจางเป่าเกินนั่นก่อนเลย! ข้าจะส่งพวกเขาเข้าตะแลงแกงไปทีละคน! ข้าจะทำให้พวกเขาต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับท่าน! ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็มองไปที่บรรดาคนตระกูลเถาด้วยดวงตาแดงก่ำและพูดอย่างเย็นชา “พวกเจ้าก็ด้วย! พวกเจ้าทุกคนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว! เมื่อเวลานั้นมาถึง ข้าจะส่งคนพวกนี้เข้าคุก! ”
ตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไร?
พวกเขาเข้ามาช้าจึงดูไม่ออกว่าแม่เฒ่าเถาได้ลงมือจริงหรือไม่ ตอนนี้ยังคิดว่าที่แม่โจวเป็นแบบนี้ก็เพราะแม่เฒ่าเถาลงมือรุนแรงเกินไป
แต่แม่เฒ่าเถาก็รู้สึกผิดมากเช่นกัน!
แม่เฒ่าเถาอดพึมพำในใจตัวเองไม่ได้ หรือว่าแม่โจวจะเป็นกระดาษ? ดูเหมือนว่านางแตะต้องแม่โจวจริง! และไม่แน่ใจว่าตนผลัก
