างแน่นอน
โดยเฉพาะการที่แม่โจวที่ล้มลงไปเองได้จะต้องควบคุมแรงให้ดี หากทำให้ตัวเองบาดเจ็บได้ เช่นนั้นแม่โจวคงโง่งมไปแล้ว
แต่ต่อหน้าคนนอก ก็ไม่มีใครรู้ถึงสถานการณ์ภายในเหล่านี้ พวกเขาเห็นเพียงแม่โจวล้มลงไปเช่นนี้ จากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็ปิดสนิท ไม่พูดไม่จา
จางซิ่วเอ๋อกอดแม่โจวและร้องไห้เสียงดัง “ใครก็ได้ ช่วยด้วย! ดูซิว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ข้า! ”
วันนี้แม่เฒ่าเถาคิดจะมาก่อเรื่องแต่ก็ไม่ได้คิดจะก่อเรื่องถึงขนาดนี้ แน่นอนว่าหากสามารถฆ่าลูกในท้องแม่โจวได้ แม่เฒ่าเถาก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ในหมู่บ้านนี้มีทารกที่ตายก่อนคลอดอยู่มากมาย
หากต้องตายจริงก็ปล่อยให้ตายไป
แต่แม่เฒ่าเถาไม่อยากเอาชีวิตแม่โจวไป
ถ้าเป็นเช่นนั้นมันจะเป็นเรื่องใหญ่
ทันใดนั้นแม่เฒ่าเถาก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย นางไม่สนใจเรื่องที่โดนจางซิ่วเอ๋อตบหน้า แต่ชะโงกหน้าเข้าไปหาแม่โจว “ให้ข้าดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมนางถึงล้มลงไปได้? มันต้องเสแสร้งแน่ ๆ!”
พูดจบแม่เฒ่าเถาก็ยื่นมือออกไป จางซิ่วเอ๋อไหนเลยจะปล่อยให้แม่เฒ่าเถาทำได้?
จางซิ่วเอ๋อตาไวมือไว ตบมือแม่เฒ่าเถาหนึ่งที จากนั้นก็ตะโกนด้วยน้ำเสียงเศร้าโศกและโกรธเคือง “ท่านยังจะทำอะไรอีก? แม่ข้าเป็นแบบนี้แล้ว! ท่านต้องการทำอะไรอีก! ข้าจะบอกอะไรให้นะ ถ้าวันนี้แม่ข้าเป็นอะไรไป ท่านก็เป็นแค่ฆาตกร! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป! ”
“ใครก็ได้! ช่วยด้วย! มีคนโดนฆ่าตาย!” จางซิ่วเอ๋อตะโกนเสียงดัง
เสีย
