บทที่ 267 ตำหนิ
เถี่ยเสวียนหัวเราะแก้เก้อและรีบประจบสอพลอ “ไม่ใช่เป็นเพราะว่าเจ้าทำอะไรก็อร่อยไม่ใช่หรือ? ”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พูดอะไร หลังจากมาถึงยุคโบราณ นางก็ใช้แต่ของจากธรรมชาติในยุคโบราณนี้ทำอาหาร ซึ่งไม่ต้องกล่าวอะไรเลย แม้แต่ตัวนางเองก็ยังรู้สึกว่าอร่อย
จางซิ่วเอ๋อยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน หลังจากกินข้าวเสร็จ นางก็นำของที่ตัวเองเก็บเอาไว้ให้แม่โจวไปที่บ้านตระกูลจาง
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะเก็บเกี๊ยวแค่ 10 ชิ้น เท่านั้น แต่เกี๊ยวของจางซิ่วเอ๋อนั้นใหญ่มาก จางซิ่วเอ๋อคิดว่าแม่โจวสามารถกินได้เก้าลูก
อย่าว่าแต่นางนำไข่และโจ๊กข้าวฟ่างมาให้แม่โจวด้วยเลย!
แม่โจวคงกินคนเดียวไม่หมดแน่ ที่จางซิ่วเอ๋อจงใจเอาของมาเพิ่มอีกหน่อย ก็เพื่อให้จางต้าหูได้ลิ้มรส
ให้จางต้าหูรู้ว่าการตามใจพวกนางจะทำให้เขาสามารถกินของอร่อยได้เป็นครั้งคราว
เมื่อเวลานั้นมาถึง จางต้าหูก็ไม่มีทางที่จะเข้าข้างแม่เฒ่าจาง เพื่อแลกกับการได้กินอาหารของจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อมาถึง จางต้าหูกำลังทำความสะอาดอุจจาระในคอกหมูอีกครั้ง เมื่อเขาเห็นจางซิ่วเอ๋อ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย และอดไม่ได้ที่จะลูบท้อง
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนตะกละ แต่หลังจากกินของที่จางซิ่วเอ๋อทำเขาก็ค้นพบว่าเขามีความคิดที่จะกินอย่างเดียว
ที่จริงแล้วเป็นเพราะจางต้าหูไม่เคยกินอะไรดี ๆ มาก่อน เขาไม่รู้ว่าอาหารอร่อยจริง ๆ คืออะไร ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คาดหวังอะไ
