รจากการกิน ได้แต่กินประทังชีพไปวัน ๆ เท่านั้น
แม้ว่าตระกูลจางจะทำอาหารจานเนื้อ แต่รสชาติของอาหารที่จางซิ่วเอ๋อทำก็ต่างกันมาก
ตอนนี้มันยิ่งต่างอย่างสิ้นเชิง หลังจากได้กินของดีจริง ๆ และกลับกินอาหารธรรมดา ๆ จางต้าหูก็รู้สึกว่าอาหารที่บ้านตระกูลจางจืดชืดไปเลย
จางต้าหูไม่ชอบจางซิ่วเอ๋อมาที่บ้านตั้งแต่เริ่มแรก แต่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังจากจางซิ่วเอ๋อ!
จางซิ่วเอ๋อเข้าไปในบ้านได้ไม่นาน จางต้าหูก็วางงานของเขาลงและล้างมือ ก่อนตามเข้าไปในบ้าน
ทันทีที่เขาเข้ามาในห้อง ก็เห็นแม่โจวกำลังถือเกี๊ยวนึ่งกินอยู่
ตอนนี้ยังมีเกี๊ยวสองลูกที่เหลืออยู่ในจาน แม่โจวเหลือบมองจางต้าหูวูบหนึ่ง แล้วพูดขึ้น “ที่เหลืออีกสองอันให้ท่านกินเถอะ! ”
“ท่านแม่! ท่านยังไม่อิ่ม! ท่านจะทิ้งอะไรไว้ให้พ่อข้ากินได้อย่างไร? “จางซิ่วเอ๋อแสร้งทำเป็นไม่เต็มใจ
แม่โจวพูดอย่างอ่อนโยน “ซิ่วเอ๋อ ต่อให้แม่กินน้อยสักคำเดียว ก็ต้องให้ท่านพ่อของเจ้ากินบ้าง ”
จางต้าหูได้ยินดังนั้นก็มองแม่โจวอย่างซาบซึ้งใจ “เหมยจื่อ… เจ้า…”
“ท่านกินเถอะ ของพวกนี้ทำจากเนื้อ หากไม่ยอมให้ท่านกิน ข้าดูแล้วก็รู้สึกปวดใจ” แม่โจวพูดพลางผลักเกี๊ยวให้จางต้าหู
จางต้าหูได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ตระกูลจางทำอาหารจานเนื้อแล้ว แถมยังบอกอีกว่าไม่ให้เขากิน ในใจก็รู้สึกแย่
การกระทำเช่นนี้ของตระกูลจาง บวกกับพันธะผูกมัดจากตระกูลโจว ทำให้จางต้าหูรู้สึกว่าบางครั้
