ึ้น
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากพูดอะไรกับจางต้าหูเหมือนเช่นเคย นางเก็บของและเดินออกไป
ในตอนนี้เองจางอวี่หมินก็กรีดร้องจากข้างนอกห้อง “พี่สี่! ท่านทำงานประสาอะไร! งานยังไม่เสร็จ ยังมีกลิ่นขี้หมูในลานนี้อยู่เลย! ”
จางต้าหูรีบตอบ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้! ”
แล้วเขาก็เดินออกไป
จางอวี่หมินที่ตาแหลมมองวูบเดียวก็เห็นว่าปากจางต้าหูมันวาว ไม่มีสิ่งใดในบ้านที่สามารถทำให้ปากมันแผลบได้เช่นนี้! นางมองแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋อที่เดินจากไปอีกครั้ง มั่นใจว่าจางต้าหูจะต้องได้กินของดีกับจางซิ่วเอ๋อแน่ ๆ
ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนจับโจรได้ และตะโกนออกมา “ท่านกินของดีกับจางซิ่วเอ๋อมาเหรอ?”
จางต้าหูรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขากินของดีแต่กลับไม่ได้เอามาแสดงความกตัญญูต่อแม่ และยังไม่ได้ให้น้องสาวด้วย…
จางอวี่หมินระเบิดโทสะขึ้นทันที “ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร? ท่านไม่รู้เหรอว่าแม่กับข้าไม่ได้กินอะไรดี ๆ มาตั้งนานแล้ว? จางซิ่วเอ๋อเอาอะไรมาให้ท่าน? ทำไมท่านถึงไม่รู้จักเก็บไว้ให้พวกเรากินบ้าง? ”
ใบหน้าของจางต้าหูแดงระเรื่อ เขาทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำตำหนิของจางอวี่หมิน
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
นึกถึงอาหารของซิ่วเอ๋อไว้นะต้าหู ถ้าเอาไปให้แม่ลูกคู่นี้ระวังจะอดกินนะ
ไหหม่า(海馬)
