มว่าเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกงอย่างนั้นหรือ
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชาและพูดว่า “ท่านจะกินหรือไม่? ถ้าไม่กิน ข้าจะนำมันกลับไปเดี๋ยวนี้! ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางไม่มีพันธะสัญญาอะไรที่จะอธิบายให้จางต้าหูฟัง นอกจากนี้คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าใดนักหากจางต้าหูรู้เรื่องสูตรเครื่องเทศผสมของนาง
เขาอยากจะคิดอย่างไรก็คิด!
จางต้าหูอยากจะบอกจางซิ่วเอ๋อว่าจะไม่กิน แต่ตอนนี้จางต้าหูไม่สามารถมีความกล้าหาญเช่นนี้ได้ เขารีบคว้าเกี๊ยวนึ่งไว้และพูดว่า “ซิ่วเอ๋อ ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น พ่อเป็นห่วงเจ้า ข้าจะกินเกี๊ยวนี้ ข้าจะไม่กินได้อย่างไร! ”
จางซิ่วเอ๋อพูดเบา ๆ ว่า “ในเมื่อท่านอยากกินก็รีบเถอะ ข้าไม่มีเวลามานั่งรอที่นี่! ”
จางต้าหูหยิบเกี๊ยวขึ้นมาและกัดมันเป็นคำเล็ก ๆ
กลิ่นหอมที่อวลไปทั่วทั้งปากทำให้จางต้าหูไม่อยากกลืนมันลงไป แต่หลังจากนั้นจางต้าหูก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เขากินเกี๊ยวทั้งสองชิ้นไปทีละชิ้น ๆ แม้แต่โจ๊กลูกเดือยที่เหลือและไข่ไก่อีกครึ่งฟองก็กินมันหมดในคราวเดียว!
หลังจากกินเสร็จ จางต้าหูก็มองไปที่ตะกร้าเกี๊ยวอย่างอารมณ์ดี ในเวลานี้เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ทำไมข้ากินเร็วจริง? ยังไม่ทันได้ลิ้มรสชาติของมันดี ๆ เลย เขาดันสวาปามจนหมดเสียก่อน!
จางต้าหูประณามตัวเองในใจ
จางต้าหูกินข้าวแล้วในตอนเที่ยง แต่หลังจากกินเกี๊ยวแล้ว เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกอิ่ม แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองหิวมากข
