บทที่ 266 ดอกเบญจมาศ
ทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้ในแบบที่ยากจะอธิบาย?
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว
อืม ดูเหมือนเขาจะไม่รู้จักตัวเองแล้ว
เนี่ยหย่วนเฉียวอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ “ข้าเป็นอะไรไป? ”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป? ”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้สติกลับมาจากความคิดและมองไปที่จางซิ่วเอ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา
จางซิ่วเอ๋อที่อยู่ตรงหน้าเขาเหมือนกับดอกเบญจมาศป่าในภูเขา ต่อให้ไม่ได้งามเลิศนัก แต่นางก็ให้ความรู้สึกสดชื่นและเป็นธรรมชาติ และเต็มไปด้วยพลังชีวิต
ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับดวงดาวที่สุกสว่างที่สุดในคืนนั้น ซึ่งดวงตาคู่นั้นกำลังมองเขาอยู่
เมื่อมองไปยังจางซิ่วเอ๋อตรงหน้า เนี่ยหย่วนเฉียวพลันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะชอบการเปลี่ยนแปลงแบบนี้
“เฮ้ ทำไมเจ้าถึงมองข้าแบบนั้น? ข้ามีดอกไม้ติดบนหน้าหรือ? “จางซิ่วเอ๋ออดถามไม่ได้ นางคิดว่าหนิงอันคนนี้แปลกไปมาก! ความคิดของเขาเป็นเรื่องยากที่คนธรรมดาจะเข้าใจ
“ใบหน้าของเจ้าไม่มีดอกไม้หรอก ข้าแค่คิดว่าเจ้าเหมือนดอกไม้” เนี่ยหย่วนเฉียวตัดสินใจทำตามใจตัวเองและพูดความคิดของตัวเองออกมา
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างสบาย ๆ “ข้าว่าสายตาเจ้าต้องไม่ดีแน่ ข้าเหมือนดอกไม้งั้นเหรอ? อย่างมากก็เป็นเพียงวัชพืชต่างหาก! ”
เนี่ยหย่วนเฉียวกำลังจ้องมองจางซิ่วเอ๋อและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและชมเชยว่า “เจ้าเหมือนดอกเบญจมาศมาก”
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดว่าดอ
