คนไม่อยากเรียนด้วยกัน แต่ตอนนี้ทุกคนมีความก้าวหน้าไม่เหมือนกัน
เนื่องจากจางซิ่วเอ๋อมีความรู้เกี่ยวกับชาติที่แล้ว นางจึงไม่อยากเรียนคัมภีร์สามอักษรหรือตำราพันอักษร สิ่งที่นางต้องทำคืออ่านออกเขียนได้! เป้าหมายของนางเป็นเช่นนั้น
จางซานหยายังมีอายุน้อยเกินไป ความเร็วในการอ่านออกเขียนได้จึงช้ากว่าทุกคนเล็กน้อย
ส่วนจางชุนเถานั้น บัณฑิตจ้าวเริ่มให้ความสำคัญกับการอบรมสั่งสอนแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่บัณฑิตจ้าวที่ลำเอียง แต่เขาเป็นคนสอนตามความคิดของสามพี่น้อง
จางชุนเถาเสนอว่าต้องอ่านหนังสือให้มาก ดังนั้นตอนนี้บัณฑิตจ้าวจึงไม่เพียงสอนจางชุนเถาให้อ่านออกเขียนได้เท่านั้น แต่ยังสอนให้จางชุนเถาฟังด้วย และให้จางชุนเถาไปอ่านหนังสือบางเล่ม
ของพวกนี้จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจที่จะฟัง และจางซานหยาก็ไม่เข้าใจ
ด้วยเหตุนี้ บัณฑิตจ้าวจึงยุ่งอยู่กับงานมากขึ้น
โชคดีที่สภาพร่างกายของบัณฑิตจ้าวดีขึ้นมาก อย่างน้อยเขาก็เดินได้โดยไม่มีอาการหอบแล้ว
นอกจากนี้บัณฑิตจ้าวยังชอบความรู้สึกที่วุ่นวายเช่นนี้มาก อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เขารู้สึกเหมือนคนไร้ความสามารถ และไม่ทำให้เขารู้สึกสูญเปล่า
จางซิ่วเอ๋อหั่นผักกาดขาวและโรยเกลือเล็กน้อย นางต้องการทำให้มันสลด ก่อนจะเริ่มสับเนื้อ
ในเวลานี้เองเนี่ยหย่วนเฉียวได้เดินเข้ามาหานาง “ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองเนี่ยหย่วนเฉียววูบหนึ่ง แล้วยื่นมีดทำครัวในมือให้เนี่ยหย่วนเฉียวทันที
เห็นเพี
