!
จางเป่าเกินกรีดร้องออกมา “โอ๊ย! เจ้าเหยียบเท้าข้า! ”
จางซิ่วเอ๋อแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน นางยกเท้าอีกข้างของนางขึ้น เพื่อให้น้ำหนักทั้งหมดของนางตกลงบนเท้าของจางเป่าเกิน
นั่นหมายความว่าจางเป่าเกินต้องใช้เท้าข้างนั้นแบกรับน้ำหนักทั้งหมดของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อมองไปที่จางเป่าเกินที่แสดงสีหน้าดุร้าย
นางควรจะกินข้าวให้มากขึ้น ตัวนางยังเบาเกินไป ถ้านางสามารถทุ่มน้ำหนักลงไปได้มากกว่านี้ มันจะทำให้จางเป่าเกินเจ็บปวดมากขึ้น! จางซิ่วเอ๋อคิดอย่างเจ็บใจ
จางเป่าเกินเบิกตากว้างและมองไปที่การกระทำของจางซิ่วเอ๋อ ก่อนแผดเสียงด้วยความโกรธแค้น “จางซิ่วเอ๋อนังแพศยา รีบเอาเท้าของเจ้าออกจากเท้าของข้าเร็วเข้า”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองจางเป่าเกินก่อนจะค่อย ๆ ถอนเท้าของนางออก “เจ้าตาบอดหรือเปล่า? ไม่เห็นหรือว่าข้าเดินผ่านมา? จะยื่นเท้าของเจ้าออกมาทำไม!”
จางเป่าเกินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตกตะลึง เขาถูกเหยียบเท้าแล้วยังไม่ทันพูดอะไรสักคำ จางซิ่วเอ๋อกลับโยนความผิดให้เขาเป็นคนชั่วร้ายไปได้อย่างไร?
จางเป่าเกินลืมไปว่าตอนแรกเขาอยากจะทำให้จางซิ่วเอ๋อสะดุด ดังนั้นเขาจึงยืดขาออกไปหวังจะขโมยไก่โดยไม่เสียเมล็ดข้าว* แต่กลับโดนจางซิ่วเอ๋อเหยียบเข้าเต็ม ๆ
*บรรลุผลโดยไม่ต้องสิ้นเปลืองกำลังแต่อย่างใด
ในเวลานี้จางเป่าเกินทั้งรู้สึกเศร้าและโมโห เขาพูดอย่างพยายามคุมสติ “ขอโทษข้าเดี๋ยวนี้! ”
จางซิ่วเอ๋อแค่น
