เสียงเย็นชา “ข้าบอกเจ้าแล้ว สุนัขที่ดีจะไม่ขวางทาง! เจ้ายื่นเท้าออกมาแบบนี้ก็สมควรถูกเหยียบแล้ว! ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการเหยียบเท้าจางเป่าเกินนั้นเบาเกินไป นางรู้สึกเกลียดตัวเองที่เท้าของนางไม่มีมีดยาวโผล่ออกมา!
จางเป่าเกินพูดอย่างโกรธเคือง “นังแพศยา! เจ้าว่าใครเป็นสุนัข? ”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ใครก็ตามที่ร้อนตัวนั่นแหละ ข้าก็พูดถึงคนนั้น! ใครก็ตามที่คุยกับข้า ข้าก็บอกคนนั้น! ”
จางเป่าเกินกัดฟันพูด “จางซิ่วเอ๋อ เชื่อไหมว่าข้าจะต่อยเจ้า! ”
จางเป่าเกินยกมือขึ้นและทำท่าจะต่อยจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อเห็นความโหดเหี้ยมของจางเป่าเกิน จางซิ่วเอ๋อก็กังวลว่าจางเป่าเกินจะลงมือจริง ๆ แต่ในตอนนี้นางเปลี่ยนไปแล้วและจะไม่ยอมแพ้ใคร ถ้านางยอมรับความพ่ายแพ้ ในอนาคตจางเป่าเกินอาจจะได้คืบเอาศอก? ไม่แน่ว่าอาจจะหยิ่งยโสมากขึ้นไปอีก!
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตามองจางเป่าเกิน “จางเป่าเกิน ถ้าเจ้ามีความสามารถก็ตีข้าสิ? แต่ข้าจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเจ้าตีข้า เจ้าก็เตรียมตัวเป็นคนพิการซะ! เมื่อเวลานั้นมาถึง ข้าจะฟ้องลุงใหญ่ของข้าและดูว่าลุงของข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร! ”
จางเป่าเกินเองก็เป็นคนขี้ขลาดและหวาดกลัว พอคิดถึงโจวหู่ ก็อดตัวสั่นไม่ได้
แม้ว่าโจวหู่จะไม่ได้พูดมาก แต่เขาก็ลงมืออย่างโหดเหี้ยม จางเป่าเกินหวาดกลัวกับการถูกโจวหู่ทุบตีจริง ๆ
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
กร้ากๆๆ สม โดนเอาคืนแบบนี้ก็สม
