็กน้อย ก่อนหน้านี้แม่โจวไม่เคยพูดถึงจางต้าหูอย่างเต็มปากเต็มคำกับจางซิ่วเอ๋อมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพูดถึงจางต้าหูด้วยรอยยิ้มเช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อไม่ชอบจางต้าหู แต่นางก็รู้สึกว่าจางต้าหูทำตัวดีขึ้นมาก
นางมองแม่โจว นางไม่มีความเห็นอะไรกับจางต้าหู ขอเพียงแม่โจวรู้สึกมีความสุขก็พอแล้ว
ก่อนหน้านี้นางต้องการให้แม่โจวกับจางต้าหูหย่ากัน แต่นางก็คิดได้ว่าในสมัยโบราณนี้การหย่าไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้แม่โจวจะยินดี จางต้าหูก็คงไม่ยินดี
ต่อให้ทั้งสองมีความสุข มันก็ยังมีครอบครัวของทั้งสองมาเกี่ยวข้อง
ซึ่งมันเป็นผลกระทบอย่างใหญ่หลวงสำหรับฝ่ายหญิงทีเดียว
ถ้าจางต้าหูยังพอเยียวยาได้ ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ทั้งสองคนนี้ยังอยู่ด้วยกัน ขอเพียงจางต้าหูดีต่อแม่โจว นางก็สามารถเปลี่ยนความคิดที่มีต่อจางต้าหูได้
หลังจากแม่โจวกินไปเกือบหมดแล้ว นางก็มองไข่แล้วกล่าวว่า “ซิ่วเอ๋อ บอกแม่มาเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วมองแม่โจวแล้วพูดขึ้น “ท่านหมายความว่าท่านจะไม่กินไข่ไก่นี่ แล้วให้พ่อข้ากินใช่ไหม? ”
แม่โจวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกละอายเล็กน้อย นางรู้ว่าตนทำไม่ถูกและรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อมีอคติต่อจางต้าหูมาก นางจึงกัดริมฝีปากและตัดสินใจไม่พูด
จางซิ่วเอ๋อเบ้ปากและพูดขึ้น “ในเมื่อพ่อข้าให้ไข่กับท่าน ดังนั้นข้าก็ไม่ว่าอะไรหากจะให้ไข่กับเขาสักฟอง แต่ขอพูดไว้ก่อนว่าเขาจะต้องกินต่อหน้าข้า ถ้าเอาไปให้คนอื่นกิน
