บทที่ 261 เนื้อผัดเห็ด
เถี่ยเสวียนเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ขยับเขยื้อนและดูเหมือนจะหดหู่ จึงรีบมอบชามข้าวให้เนี่ยหย่วนเฉียว จากนั้นก็ไปตักข้าวด้วยตัวเอง
หลังจากเถี่ยเสวียนกินเห็ดเข้าไปคำหนึ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “มันอร่อยมาก! ”
เถี่ยเสวียนไม่สนใจภาพลักษณ์ของเขา เขาโกยเห็ดจำนวนมากลงในชามของเขาและพุ้ยข้าวกิน
บัณฑิตจ้าวและเด็กคนอื่น ๆ ก็เริ่มกินกัน
เหลือเนี่ยหย่วนเฉียวคนเดียวตอนนี้ไม่ขยับตะเกียบ
“เอ้าอายอองอินอูอิอ๋ออั้บ(เจ้านายลองกินดูสิขอรับ)” เถี่ยเสวียนพูดขณะกำลังยัดข้าวเข้าไปในปาก คำพูดของเขาจึงฟังดูอู้อี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วพูดขึ้นว่า “กินสิ ทุกคนกินกันหมดแล้ว ไม่มีพิษหรอก”
เนี่ยหย่วนเฉียวเพิ่งจะขยับตะเกียบ เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีพิษหรือไม่ เมื่อครู่เขาแค่จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตนเท่านั้นเอง
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดในใจว่าจางซิ่วเอ๋อเกลียดเขาหรือไม่? นั่นคือเหตุผลที่นางปฏิบัติกับเขาเช่นนี้ใช่ไหม?
เพราะคิดเรื่องนี้ เขาจึงเอาแต่จมอยู่ในภวังค์ จนเห็นของกินโอชารสแล้วก็ไม่รู้สึกอยากอาหาร
เขาดึงสติและคีบเห็ดขึ้นมา
รสชาติที่นุ่มละมุนลิ้นทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวหน้าแดง
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่จางซิ่วเอ๋อ… จุมพิตเขา!
ใช่แล้ว ในความคิดของจางซิ่วเอ๋อมันเรียกว่าการผายปอด แต่ในสายตาของเนี่ยหย่วนเฉียวคือการจูบ
“ทำไมเจ้าถึงหน้าแดง? หรือเจ้าป่วยอีกแล้ว?
