“จางซิ่วเอ๋อเห็นฉากนี้และจงใจลดบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจระหว่างพวกเขา นางจึงถามออกไป
แต่ประโยคนี้ทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกดีใจเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อเป็นห่วงเขาใช่ไหม? ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?
ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่สนใจเขาจริง ๆ แล้วเมื่อวานนี้นางจะดูแลเขาแบบนั้นได้อย่างไร? ทำไมนางถึงจูบเขาล่ะ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวก็อารมณ์ดีขึ้นมาก เกิดความอยากอาหารขึ้นมาอีกครั้ง
และเห็ดที่นุ่มละมุนลิ้นนี้ก็เป็นอาหารที่ดีที่สุดที่เขาเคยกินมาในชีวิต!
ถ้าจางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวคิดมากขนาดนี้เพียงเพราะกินเห็ดคำเดียว นางคงอดไม่ได้ที่จะคว่ำเห็ดจานนี้ใส่ศีรษะของเนี่ยหย่วนเฉียวก็เป็นได้!
นอกจากนี้นางยังรู้สึกว่าวงจรสมองของเนี่ยหย่วนเฉียวคนนี้มันผิดปกติ!! ใช่แล้ว! มันผิดปกติ!
แต่ต้องบอกว่าเห็ดผัดเนื้อเค็มนี่อร่อยมาก แม้แต่จางซิ่วเอ๋อเองที่กินเข้าไปก็ติดใจแล้ว
เห็ดป่าธรรมชาติแสนบริสุทธิ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกินในยุคปัจจุบัน
เมื่อเทียบเห็ดที่เพาะเลี้ยงเป็นอุตสาหกรรมในชีวิตชาติก่อนของนางกับเห็ดแบบนี้แล้ว มันต่างกันมากทั้งในแง่ของรสชาติและเนื้อสัมผัส!
ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกไม่เต็มใจที่จะขายเห็ด
นางคิดว่าถึงเวลานั้นนางจะซื้อไหมาอีกสักสองสามไห แล้วดองเห็ดไว้สองไห รสชาติของเห็ดเค็มช่างนุ่มละมุนมาก จะต้องเป็นอาหารชั้นเลิศในฤดูหนาวอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นนางคงไม่สามารถผัดกับเนื้อเค็มได้ เช่
