นนั้นก็ใช้เนื้อหมูสดมาผัด รับรองว่าอร่อยไม่แพ้กัน! มันเป็นรสชาติที่เฉพาะตัวทีเดียว!
และยังมีเห็ดแห้งอีก ซึ่งนางต้องเอาไปตากแดดเก็บไว้มาก ๆ
เมื่อถึงฤดูหนาวก็จะได้กินไก่ตุ๋นเห็ด ไม่มีอะไรอร่อยไปมากกว่านี้อีกแล้ว
จางซิ่วเอ๋อคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม
ครั้นเห็ดและข้าวเหลือน้อยแล้ว ทุกคนก็เริ่มดื่มน้ำแกง
หลังจากดื่มน้ำแกงไปหนึ่งชาม จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่านางไม่สามารถกินต่อได้อีก ถ้ากินต่อจะกลายเป็นว่านางกินมากเกินไป!
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาแล้วพูดขึ้น “ชุนเถา เจ้าเก็บของหน่อยสิ ข้าจะไปส่งข้าวให้ท่านแม่ ”
ก่อนหน้านี้นางเหลืออาหารไว้ให้แม่โจวมากพอ แล้วจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ลืมน้ำแกงนี่เช่นกัน
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อถือตะกร้ากำลังจะไปที่บ้านตระกูลจางนั้น พวกเขากำลังรับประทานอาหารที่ลานบ้าน จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามอง พบว่าเป็นถั่วทอดและเต้าหู้ผัดผัก
ตอนนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยวถั่วฝักยาว ดังนั้นตอนที่ตระกูลจางผัดผัก ก็ย่อมนำของสิ่งนี้มาทำอาหาร
แต่การผัดถั่วฝักยาวแล้วไม่ยอมใส่น้ำมัน ยิ่งผัดมากเท่าไร ก็ยิ่งไม่อร่อยมากขึ้นเท่านั้น
เดิมทีคนตระกูลจางยังกินอาหารกันอยู่ แต่เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อมาถึง ก็ไม่มีความอยากอาหารอีกต่อไป
โดยเฉพาะจางเป่าเกิน ที่มองจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น
อาการบาดเจ็บที่ก้นของจางเป่าเกินยังไม่หายดี ตอนที่โจวหู่ทุบตีจางเป่าเกิน เขาก็ทุบด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี จางเป่าเกินจึงทำได้เพี
