ยงนั่งกินข้าวอย่างฝืนใจเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เฒ่าจางไม่ยอมให้แม่เถาตักอาหารเป็นปริมาณมากให้จางเป่าเกินนำกลับไปกินในห้อง ตอนนี้จางเป่าเกินก็คงยังนอนอยู่บนเตียงให้คนคอยปรนนิบัติอยู่
แม่เฒ่าจางไม่ได้ตั้งใจปฏิบัติต่อจางเป่าเกินไม่ดี
ในใจของแม่เฒ่าจางนั้น จางเป่าเกินคือหลานชายคนโตของนาง! นางยังรักจางเป่าเกินอยู่
แต่ที่นางเป็นแบบนี้ เพราะรู้สึกว่ามีอาหารในปริมาณมากเหลือเกิน หากกลับไปแล้วคงไม่ใช่แค่จางเป่าเกินที่กินคนเดียว ไม่แน่ว่าแม่เถาอาจจะกินในปริมาณมากด้วย
หญิงชราคนนี้รู้สึกไม่สบอารมณ์นัก ดังนั้นจึงมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น
แต่การกระทำของแม่เฒ่าจางทำให้ครอบครัวของจางต้าเหอที่ไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งไม่พอใจขึ้นไปอีก
เสียงดังสนั่นดังขึ้นครั้งหนึ่ง
เป็นแม่เฒ่าจางที่ตบตะเกียบของตัวเองลงกับโต๊ะ พลางพูดอย่างดุร้ายว่า “มองอะไร? นางหน้าตาเบิกบานเสียขนาดนั้น พวกเจ้ายังไม่เห็นอีกหรือ? ยังไม่รีบตักข้าวให้ข้าอีก! ”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางวูบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องฝั่งตะวันตกไป
ในเวลานี้แม่โจวกำลังรอจางซิ่วเอ๋อมาอย่างอดทน
สองเดือนมานี้แม่โจวมีอาการดีขึ้น ดีกว่าเมื่อก่อนมาก เวลานี้นางสามารถลงไปกินข้าวได้ด้วยตัวเองแล้ว
จางซิ่วเอ๋อหยิบจานเห็ดผัดออกมา นางใส่เนื้อลงไปมากมาย อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้แม่โจวกินเนื้อไม่ได้ ดังนั้นนางจึงชอบกินเนื้อเป็นพิเศษ แม้ว่าแม่โจวจะไม่พูด แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึก
