ะเชื่อ “เจ้าพูดจริงเหรอ?” ”
จางต้าหูถามและมองไปที่ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อ จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและพูดว่า “ถ้าอยากกินก็รีบกิน หลังข้าเก็บชามและตะเกียบเสร็จข้าก็จะกลับแล้ว! ”
ถึงจางต้าหูจะบ่นว่าจางซิ่วเอ๋อไม่สุภาพกับเขา แต่ก็อดดีใจไม่ได้
เขาไม่เคยเห็นของดีแบบนี้มาก่อน!
จางต้าหูคีบเนื้อเค็มชิ้นหนึ่งใส่ปาก จางซิ่วเอ๋อหั่นเนื้อชิ้นใหญ่มาก วิธีการหั่นเนื้อของตระกูลจางแทบจะเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เทียบไม่ได้กับจางซิ่วเอ๋อเลย
แม้ว่าบางครั้งจะมีเนื้อชิ้นใหญ่ ๆ ใส่เข้าไปสักสองสามชิ้น แต่นั่นก็ไม่ได้ตกลงไปในปากของจางต้าหู บางครั้งอาจจะได้เพียงเศษเนื้อ
กลิ่นหอมเค็มที่เป็นเอกลักษณ์ของเนื้อเค็มอวลกระจายทั่วปากของจางต้าหู
จางต้าหูลิ้มรสมันอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะกลืนเนื้อลงไปอย่างช้า ๆ
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเยาะ จางต้าหูนี้ช่างโง่เง่าเสียจริง! เขาอุทิศตัวเองต่อครอบครัวนี้ตั้งมากมาย แต่กลับทำให้ภรรยาและลูก ๆ ของเขาอิ่มหนำสำราญไม่ได้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังต้องฝืนกินของที่เหลือจากคนอื่น
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
สรุปคืออิพ่อหาสมองเจอแล้วใช่ไหม ก็ดี จะได้ไม่ลำบากซิ่วเอ๋อ
ไหหม่า(海馬)
