ี่นางไม่คิดว่าจางต้าหูเป็นพ่อ ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกอะไรกับความเย็นชาของจางต้าหู
แม่โจวมองน้ำแกงผักโขมและไข่ในชามแล้วพูดขึ้น “อาหารนี่เก็บไว้ให้ท่าน รีบมากินเถอะ”
นอกจากนี้แม่โจวยังเหลือข้าวขาวหนึ่งชาม และเห็ดกับเนื้ออีกสองสามชิ้น มีอาหารเหลือไม่มากนัก เพียงไม่กี่คำเท่านั้น ซึ่งจางซิ่วเอ๋อก็ไม่สนใจ
ในครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อมีใจให้จางต้าหูได้ลองชิม
ให้จางต้าหูรู้ว่าถ้าเขาไม่กระทำผิดต่อตัวเอง เขาก็สามารถกินของดีพวกนี้ได้!
แต่ถ้าเขาอยากทำตามคำสั่งแม่เฒ่าจาง เช่นนั้นก็ไปกินแกลบเสียเถอะ!
จางต้าหูเบิกตากว้างขณะมองไปยังสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากเชื่อกับภาพที่เห็น
ทุกครั้งที่จางซิ่วเอ๋อมาที่นี่ นางมักจะนำของดีมามากมาย และเขาก็ไม่เคยได้ลิ้มรสมันมาก่อนในชีวิต! เขาจะไม่เกิดละโมบในใจได้อย่างไร?
เขายังหวังว่าจางซิ่วเอ๋อและแม่โจวจะทิ้งอะไรไว้ให้ตัวเองบ้าง แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อไม่เคยเอาอะไรติดตัวมาด้วย และแม่โจวไม่เคยทิ้งอะไรไว้ให้จางต้าหูเลย
แม้จางต้าหูจะทึ่มเป็นตอไม้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่แบบกู่ไม่กลับ และยังมีปัญหาเรื่องการไว้หน้าด้วย
เมื่อเขารู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกินอาหารที่จางซิ่วเอ๋อส่งมา ทุกครั้งเขาจึงทำได้เพียงบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงมัน
แต่บางครั้งเขาก็อดรนทนไม่ไหวที่จะดูว่าจางซิ่วเอ๋อส่งอะไรให้แม่โจว
แม้จะไม่ได้กิน ขอแค่ได้กลิ่นก็ยังดี
จางต้าหูถามอย่างไม่อยากจ
