เห็นว่าการตักข้าวให้บัณฑิตจ้าวไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร
แต่หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อส่งข้าวให้เถี่ยเสวียนแล้วกำลังจะส่งข้าวให้เนี่ยหย่วนเฉียว… นางก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังมองนางด้วยสายตาซับซ้อนถึงขีดสุด
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระวนกระวายใจ เนี่ยหย่วนเฉียวคนนี้คงไม่ได้กังวลเรื่องตอนเช้าหรอกใช่ไหม?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็อดกังวลไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระวนกระวายใจจึงสะบัดมือแล้วพูดกับเนี่ยหย่วนเฉียวว่า “ในเมื่อเจ้ามาแล้ว งั้นก็ตักข้าวเองเถอะ ข้าหิวนิดหน่อยรอไม่ไหวแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อวางทัพพีข้าวที่ทำจากไม้ไผ่ไว้ที่นั่น จากนั้นนางก็นั่งลงและเริ่มกินข้าว
ถึงเวลากินข้าวแล้ว จางซิ่วเอ๋อนั่งถัดจากเนี่ยหย่วนเฉียว
นี่เป็นนิสัยที่ก่อตัวขึ้นก่อนหน้านี้ ตอนที่เนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนนอก จึงไม่ใช่เรื่องดีนักที่ให้เนี่ยหย่วนเฉียวติดต่อกับน้องสาวตัวเองมากเกินไป ดังนั้นตอนกินข้าวนางจึงนั่งข้างเนี่ยหย่วนเฉียว ส่วนด้านข้างของเนี่ยหย่วนเฉียวกับเถี่ยเสวียนคือบัณฑิตจ้าวกับจ้าวเอ้อร์หลาง
ก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอนางนั่งลงกับเนี่ยหย่วนเฉียวแบบนี้ นางกลับรู้สึกแปลก ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวมองชามเปล่าตรงหน้าเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง พลางคิดเงียบ ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อทำแบบนี้กับเขานั้นพิเศษกับเขามากหรือไม่? แค่ความพิเศษแบบนี้… มันอดใจไม่ไหวจริง ๆ!
…………………………………………………………………………
