บทที่ 255 ชายเดียวดายและแม่ม่ายสาว
หากเนี่ยหย่วนเฉียวรู้เรื่องในครั้งนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเช่นไร!
หลังจากจางซิ่วเอ๋อคิดอยู่นั้น นางก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ราวกับเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!
จางซิ่วเอ๋อยกข้าวต้มมาและเริ่มป้อนข้าวต้มให้เนี่ยหย่วนเฉียว ถึงแม้สติของเขาจะเลือนราง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้หลับสนิท การป้อนข้าวต้มของจางซิ่วเอ๋อจึงไม่ใช่เรื่องยาก
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยชินกับการดูแลคนอื่นนัก ตอนนี้จึงอดคิดในใจตัวเองไม่ได้ ทำไมนางถึงรู้สึกว่าตัวเองติดหนี้คนที่ชื่อหนิงอันคนนี้? ตั้งแต่ครั้งแรก ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม….
จางซิ่วเอ๋อล้างชามใบสุดท้ายและนอนลงกับฟูก
แต่หลังจากนอนลงแล้วนางก็ไม่อาจข่มตาหลับได้
ในสมองของนางเต็มไปด้วยเรื่องเนี่ยหย่วนเฉียว แน่นอนว่าอย่าเข้าใจผิด ในสมองที่คิดถึงถึงเนี่ยหย่วนเฉียวนั้น ไม่ใช่ความตั้งใจที่จางซิ่วเอ๋อจะจดจำเนี่ยหย่วนเฉียวเอาไว้
แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังกังวลว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะตายที่นี่หรือไม่
อย่าว่าแต่จะโชคร้ายหรือไม่โชคร้ายเลย ถ้าเถี่ยเสวียนกลับมาแล้ว นางจะอธิบายอย่างไร?
อีกอย่าง ถ้าเขาตายจริง มันก็เป็นเรื่องน่าละอาย
นอกจากเรื่องนี้แล้ว ส่วนลึกในใจของจางซิ่วเอ๋อก็ไม่อยากให้เนี่ยหย่วนเฉียวตายแบบนี้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็พลิกตัวไปมาและพึมพำว่า “ช่างมันเถอะ ถือว่าใช้หนี้ที่เคยติดค้างอยู่ก็แล้วกัน!”
นางมองจางชุนเถาที่หลับอยู่ข้าง ๆ
