แล้วลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ตัดสินใจไปดูแลเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยตัวเอง! หากเนี่ยหย่วนเฉียวตายเพราะไม่มีใครสนใจ นางจะต้องรู้สึกผิดอย่างแน่นอน
จางชุนเถารู้เข้า ไม่แน่ว่าอาจจะคิดว่านางไร้น้ำใจ
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงแล้วเดินช้า ๆ เข้าไปในห้องของเนี่ยหย่วนเฉียว
จางซิ่วเอ๋อคิดถึงเรื่องที่เนี่ยหย่วนเฉียวไม่อยากเห็นแสงสว่าง ดังนั้นในเวลานี้นางจึงไม่กล้าแม้แต่จะจุดเทียน ทำได้เพียงคลำหาทางเข้าไปในห้อง
แม้ว่าห้องนี้จะมืดมากในระหว่างวัน แต่อย่างน้อยนางก็สามารถมองเห็นเงาของคนได้ แต่ตอนนี้เล่า? แสงจันทร์ด้านนอกถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์จนห้องนี้ดูมืดทึบ
จางซิ่วเอ๋อเข้าไปในห้องมืดนี้ นางมองไม่เห็นอะไรเลย
นางใช้ความทรงจำของนางคลำหาทาง
เมื่อมาถึงตรงหน้าเตียงของเนี่ยหย่วนเฉียว จางซิ่วเอ๋อก็ยื่นมือออกไป
ตอนแรกนางสัมผัสโดนมือที่เย็นเฉียบของเนี่ยหย่วนเฉียว จึงพูดเสียงเบา “ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
จางซิ่วเอ๋อยังคงคลำต่อไป
นางวางมือบนจมูกของเนี่ยหย่วนเฉียว ครั้งนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาของเขา ส่งผลให้จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วพูดเสียงเบา “ถือว่าดวงชะตาของเจ้ายังดีนัก ที่เจอข้าเช่นนี้ มิเช่นนั้นต่อให้เจ้าตายที่นี่ก็ไม่มีใครสนใจ! ”
พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็ดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียงของเนี่ยหย่วนเฉียว
ใช่แล้ว นางตั้งใจจะปกป้องเนี่ยหย่วนเฉียว อย่างน้อยก่อนที่เถี่ยเสวียนจะกลับมา นางไม่อาจปล่อยให้เนี่ยหย่
