ยับและลืมตาขึ้น
เนี่ยหย่วนเฉียวมีพลังฟื้นคืนกลับมาแล้ว สภาพของเขาในตอนนี้จึงดีขึ้นมาก
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปชั่วขณะ ตอนนี้นางกำลังนอนอยู่บนเตียงของเนี่ยหย่วนเฉียว ห่มผ้าของเนี่ยหย่วนเฉียว… นี่… มันบ้าไปแล้ว!
“หนิงอัน!” จางซิ่วเอ๋ออุทานออกมา
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าซับซ้อน “ข้าอยู่นี่” ”
“ข้า… เจ้า… ข้า… มาอยู่บนเตียงเจ้าได้อย่างไร? “จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระอักกระอ่วนมาก
สีหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวแข็งค้าง เขาอยากจะอธิบายให้จางซิ่วเอ๋อฟัง แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ว่าหลังจากตื่นมาเมื่อวานแล้วเห็นจางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้ เขาก็รู้สึกปวดใจมาก จึงดึงจางซิ่วเอ๋อขึ้นเตียง
เขาเพิ่งฟื้นคืน ร่างกายยังไม่หายดี พละกำลังมีน้อยนัก จึงทำได้เพียงเท่านี้ จากนั้นเขาก็ทำได้เพียงลุกขึ้นนั่งสมาธิเพื่อต้องการให้ตนฟื้นตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
มันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด!
แม้เขาจะมีเจตนาดี แต่ดูเหมือนว่าจะทำชื่อเสียงของจางซิ่วเอ๋อเสื่อมเสียแล้ว
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะเคยแต่งงาน แต่เขาก็รู้ดีกว่าใครว่าจางซิ่วเอ๋อยังเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ การที่เขาทำแบบนี้จะต้องเป็นที่สะเทือนใจต่อจางซิ่วเอ๋ออย่างแน่นอน!
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดไปคิดมาก็รู้สึกไร้ละอายเล็กน้อย
ขณะที่เนี่ยหย่วนเฉียวกำลังจะพูดว่า ‘ข้าจะรับผิดชอบเจ้า’ นั่นเอง
จางซิ่วเอ๋อก็ขยี้หน้าผากข
