องนางและปีนลงจากเตียงพลางมองเขาอย่างดุร้าย “ข้าจะบอกอะไรให้นะ! เรื่องเมื่อคืนห้ามพูดให้คนอื่นฟังเด็ดขาด! อย่าพูดถึงมันอีก! ”
แน่นอนว่านางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับชายผู้นี้เพราะเรื่องที่นางนอนกับเนี่ยหย่วนเฉียวโดยไม่ได้ตั้งใจ
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเพิ่งตื่นเต็มตา นางก็คิดว่าตัวเองเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว เมื่อคืนอาจเป็นเพราะนางง่วงนอนมาก ดังนั้นจึงปีนขึ้นมาบนเตียงอย่างช่วยไม่ได้
เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงนอนบนเตียงกับเนี่ยหย่วนเฉียว
นางไม่อยากให้เนี่ยหย่วนเฉียวรับผิดชอบ และนางเองก็ยิ่งไม่สามารถรับผิดชอบเนี่ยหย่วนเฉียวได้!
ใช่แล้ว! นั่นคือสิ่งที่นางคิด
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าคนยุคโบราณผู้นี้ใส่ใจเรื่องมารยาทหรือขนบธรรมเนียม ไม่ว่านางจะไปขึ้นเตียงของเนี่ยหย่วนเฉียวได้อย่างไร และไม่ว่าทั้งสองคนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เนี่ยหย่วนเฉียวคนนี้อาจจะพูดเรื่องความรับผิดชอบหรือให้นางมารับผิดชอบก็ได้
ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงตัดสินใจชิงลงมือก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกมัดมือชกในภายหลัง
ถึงแม้ว่าตอนนั้นนางจะสามารถปฏิเสธเนี่ยหย่วนเฉียวได้ แต่ถึงตอนนั้นนางกับเนี่ยหย่วนเฉียวคงไม่มีทางคบกันอย่างสนิทใจเหมือนเมื่อก่อน วิธีที่ดีที่สุดก็คือให้เนี่ยหย่วนเฉียวหุบปากให้สนิทก่อนที่เนี่ยหย่วนเฉียวจะเปิดปากพูดเสีย!
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ไม่มีอะไรในกอไผ่จริง ๆ นะ ทั้งคู่อย่าเพิ่งร้อนใจไป
ไหหม่า(海馬)
