งรวดเร็ว
ตวนอู่กำลังมีสีหน้าร้อนรน พริบตาที่เห็นคุณชายฉินถึงได้สบายใจขึ้นมา “คุณชาย! ในที่สุดข้าก็พบท่าน!”
ปรากฏว่าที่คุณชายฉินออกมาวันนี้ เขาไม่ได้บอกตวนอู่เลยด้วยซ้ำ
ตวนอู่หาเขาไม่เจอ จึงอดร้อนใจไม่ได้
เขาไปหาตามสถานที่ที่คุณชายฉินไปบ่อย ๆ ก็ไม่พบ นี่อย่างไรเล่า ท้ายสุดแล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าคุณชายฉินอาจจะมาที่นี่ ถึงได้รีบรุดหน้ามา
คุณชายฉินพยักหน้าให้ตวนอู่ ไม่ได้พูดอะไร หลังจากตวนอู่จอดรถเรียบร้อยจึงเดินขึ้นรถม้าไป
ตวนอู่เลี้ยวทิศรถม้ากลับไปก่อนจะบ่นงึมงำ “คุณชาย ท่านหายไปหนึ่งวันเต็ม ข้าเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้วนะขอรับ”
“ว่าแต่ทำไมคุณชายถึงมาอยู่ที่บ้านจางซิ่วเอ๋อได้ล่ะขอรับ” ตวนอู่ไม่เข้าใจเลย
คุณชายฉินเอ่ยเสียงเข้ม “เคลื่อนรถต่อไป!”
ตวนอู่รู้ได้ทันทีว่าตัวเองพูดมากเกินไป จึงไม่กล้าปากมากเรื่องที่ทำไมคุณชายฉินถึงมาหาจางซิ่วเอ๋ออีก
รถม้าเคลื่อนเข้ามาจนถึงเรือนน้อยของตระกูลฉิน
ตวนอู่พยุงคุณชายฉินลงจากรถม้าไปพลาง ก่อนจะพูดอึกอัก “คุณชาย มีคนมาที่เรือนขอรับ”
คุณชายฉินสีหน้าเย็นเยียบ “ข้าเห็นแล้ว!”
นี่คือสาเหตุที่เขาอารมณ์ไม่ดีในวันนี้
ตวนอู่สังเกตสีหน้าคุณชายฉิน พลางเสริมขึ้นด้วยความระมัดระวัง “ไม่ใช่บ่าวผู้นั้น แต่เป็น…..เป็นอีกผู้หนึ่งขอรับ”
คุณชายฉินสีหน้าอึมครึมลง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“คือ….คือว่าฮูหยินใหญ่มาขอรับ” ตวนอู่พูดมาถึงตรงนี้ อดใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเองไ
