สิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของตัวเองเลย
“ข้าแค่เป็นห่วงว่าเจ้าจะโดนผู้ชายที่คิดไม่ดีหลอกเอาสูตรเครื่องเทศผสมไปจึงได้ถามดู และอยากจะเตือนเจ้า” ครู่หนึ่ง คุณชายฉินให้คำตอบว่าทำไมเมื่อครู่นี้ตัวเองถึงถามเรื่องเนี่ยหย่วนเฉียว
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว “ท่านอยากได้สูตรเครื่องเทศผสมนั่นมากเลยใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าการที่ตัวเองมัวเลี่ยงต่อไปคงไม่ใช่เรื่อง สู้เวลานี้คุยกับคุณชายฉินให้เข้าใจไปเลยดีกว่า
คุณชายฉินพยักหน้า และพูดอย่างซื่อตรง “สูตรเครื่องเทศผสมของเจ้าหาเงินได้ ข้าย่อมต้องอยากได้อยู่แล้ว”
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาแล้วจึงเอ่ยขึ้น “หากท่านให้ข้าขายสูตรผสมให้ท่านเลย ข้าทำใจไม่ค่อยได้ แต่ตอนนี้ข้ามีความคิดหนึ่ง ไม่รู้ว่าท่านอยากฟังไหมนะเจ้าคะ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าค้าขายกับคุณชายฉินก็เหมือนเล่นกับไฟ แต่ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ตอนที่คุณชายฉินช่วยนาง นางก็เตรียมใจสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว นั่นก็คือขายสูตรเครื่องเทศผสมให้คุณชายฉิน
ตัวคุณชายฉินเองไม่เคยเป็นฝ่ายพูดเรื่องสูตรเครื่องเทศผสมขึ้นมาก่อน จนจางซิ่วเอ๋อมองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ วันนี้คุณชายฉินพูดถึงสูตรเครื่องเทศผสม แม้จะไม่ได้พูดโดยตรง แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังคิดว่าคุณชายฉินน่าจะกำลังเตือนตัวเองอยู่
เตือนตัวเองว่าคุยเรื่องสูตรเครื่องเทศผสมได้แล้ว
ทำให้จางซิ่วเอ๋อคิดว่าที่คุณชายฉินไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนเพราะไม่อยาก
