ง ๆ เถอะ คนสูงศักดิ์เช่นท่านมาเยือนถิ่นทุรกันดารในป่าเขาเพื่อมาหาสาวชาวไร่อย่างข้าด้วยจุดประสงค์อะไรกัน?”
คุณชายฉินหรี่ตา “ทำไม ไม่ต้อนรับข้าอย่างนั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบสายตาขึ้นมองคุณชายฉิน “หนนี้ไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ” ต่อให้เป็นการตอบแทนเรื่องครั้งก่อน นางก็ต้องต้อนรับคุณชายฉิน
คุณชายฉินหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าคงต้อนรับข้ามากเลยล่ะสิ”
จางซิ่วเอ๋อเงียบ เวลานี้จะปริปากบอกว่าไม่ต้อนรับคงเป็นไปไม่ได้ จึงได้แต่คล้อยตามคุณชายฉินและบอกไป “เจ้าค่ะ”
คุณชายฉินมองเขาไปในสวนลานและเอ่ยขึ้น “เจ้าอยู่คนเดียวเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อถามอย่างระแวง “ท่านถามเรื่องนี้ทำไม? ข้าจะบอกให้นะ ท่านอย่าคิดทำอะไรกับน้องสาวข้าเด็ดขาด!”
จางซิ่วเอ๋อยังกลัวอยู่ว่าคุณชายฉินจะใช้จางชุนเถาในการขู่นาง
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็เสริมขึ้นอีก “ถ้าท่านเอาเรื่องน้องสาวข้ามาขู่ ข้าจะไม่มีทางยกสูตรเครื่องเทศผสมให้ท่าน!”
ใช่แล้ว ถ้าคุณชายฉินมาขอนางตรง ๆ นางสามารถยกให้ได้ แต่ถ้าคุณชายฉินคิดจะทำร้ายครอบครัวนางเพราะเรื่องนี้ นางก็จะไม่สนใจเรื่องในวันเก่าเช่นกัน
คุณชายฉินหรี่ตาพลางกล่าว “ข้าไม่ได้ถามถึงน้องสาวเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินอย่างฉงน “ข้าไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ท่านพูด”
คุณชายฉินหัวเราะเบา ๆ “วันนั้นที่ข้ามาส่งเจ้ากลับบ้าน ได้เจอกับบุรุษผู้หนึ่ง”
พูดจบคุณชายฉินก็จ้องจางซิ่วเอ๋อเขม็ง ราวกับต้องการมองหาบา
