นตระกูลโจวไปด้วย! น่าชิงชังที่สุด!
เมื่อก่อนมีแต่แม่เฒ่าจางรวมหัวกับแม่เถามารังแกแม่โจว
เดี๋ยวนี้ระหว่างแม่เฒ่าจางและแม่เถาก็มีความบาดหมางต่อกันอย่างหนักเสียแล้ว แม้ว่าก่อนหน้านี้ใช่ว่าทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนัก แต่ก็ไม่เหมือนอย่างตอนนี้
แต่ละวันกินอิ่มแล้วก็นอน ไม่มีอะไรทำก็ไปขึ้นเขาเก็บเห็ด ลงน้ำจับปลา จางซิ่วเอ๋อรู้สึกยินดีกับชีวิตอันสุขสงบแบบนี้
ในวันนี้ขณะที่จางซิ่วเอ๋อกำลังเด็ดผักอยู่ในสวนครัว เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
จางซิ่วเอ๋อคิดไปว่าคงจะเป็นเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนที่กลับมา จึงเดินไปเปิดประตู
หารู้ไม่ว่าหลังจากเปิดประตูแล้ว คนที่ยืนอยู่กลับเป็นอีกคนหนึ่ง
คุณชายฉินในชุดยาวสีม่วงปักลายมวลเมฆสีทองกำลังยืนมองนางอยู่
เขายังดูเป็นปกติ แม้ใบหน้าจะฉายรอยยิ้ม ทว่าจางซิ่วเอ๋อมองอย่างไรก็รู้สึกว่าเขาดูโทรมลงจากก่อน
“เป็นอะไรไป? ไม่ให้ข้าเข้าไปหน่อยหรือ?” คุณชายฉินถามกลับ
จางซิ่วเอ๋อรีบหลีกทางให้และส่งยิ้มหวาน “ไม่ทราบว่าลมสายไหนพัดพาท่านมาหรือเจ้าคะ?”
“ข้าไม่ได้ถูกลมพัดมา ข้าเดินมาเอง” คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าว
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองคุณชายฉินผู้แต่งกายหรูหรามีสกุล พึมพำกับตัวเองในใจ เขามาเพราะเหตุใดอีก? หรือว่ามาเพราะสูตรเครื่องเทศผสม?
“ข้าชักหิวแล้ว เที่ยงนี้เจ้ากินอะไรหรือ?” ตุณชายฉินถามพลางกวาดสายตามองกุยช่ายที่จางซิ่วเอ๋อเด็ดได้ครึ่งเดียว
จางซิ่วเอ๋อบอ
