้อย ถ้าไปโดนอะไรเข้ามันไม่คุ้มกัน”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองหยางชุ่ยฮวา นางพูดได้เถรตรงเสียจริง
แต่ดีที่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่รู้สึกเกลียดหยางชุ่ยฮวาแล้ว คำพูดแบบนี้แม้จะไม่น่าฟัง แต่เข้าหูจางซิ่วเอ๋อแล้วกลับทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าหยางชุ่ยฮวาช่างเป็นคนตรงไปตรงมาโดยแท้
ในเมื่อหยางชุ่ยฮวาพูดขนาดนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อคงไม่รั้นชวนต่อ
บวกกับที่บ้านของนางก็ไม่ค่อยสะดวกจริง ๆ ตอนนี้ยังมีเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนเป็นลูกบ้านอยู่
ตอนคนตระกูลโจวกลับไป จางซิ่วเอ๋อเป็นคนไปส่งด้วยตัวเอง และจ้างเกวียนของเฒ่าหลี่
ปกติแล้วไม่มีใครยอมไปที่ไกล ๆ ในตอนกลางคืนหรอก แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของเฒ่าหลี่ไม่ได้มั่งมีเงินมีทองนัก เห็นจางซิ่วเอ๋อยอมจ่ายด้วยราคาสูงขนาดนี้ เฒ่าหลี่ก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ
จางซิ่วเอ๋อเห็นทุกคนขึ้นไปบนเกวียนแล้วถึงเอ่ยขึ้น “ท่านป้า เรื่องวันนี้ต้องขอบคุณท่านด้วยเจ้าค่ะ”
หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียง “ไม่ต้องขอบคุณ! ข้าแค่ไม่ชอบท่าทางโอหังของตระกูลจาง! คราวหน้าถ้าพวกเขายังกล้าทำแบบนี้กับแม่เจ้า ข้าจะให้พวกเขาได้เห็นดีแน่!”
ก่อนออกมาในครั้งนี้ หยางชุ่ยฮวาได้ขู่แม่เฒ่าจางไปยกใหญ่
แม่เฒ่าจางกล้าพูดว่าไม่เสียที่ไหน? ตอนนี้นางได้แต่ขอบคุณฟ้าดิน อยากรีบส่งพวกตัวซวยเหล่านี้ไปเต็มแก่เสียที
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “อีกสักพักเมื่อข้าว่างแล้ว ข้าจะไปเยี่ยมพวกท่านนะเจ้าคะ”
หยางชุ่ยฮวากลอกตามองบน “ไม่มีของฝากก็ไม่ต
